Το εξαιρετικό αυτό οικοδόμημα κτίστηκε το 1884 από τον πλέον φιλόπατρι άντρα, Νικόλα Τσιγαδά Πασά. Για αυτήν την έπαυλη έγραφε ο συγγραφέας της εποχής:

«Είναι βασιλική από κάθε άποψη, ο δε ψίθυρος των αειθαλών ποικίλων δένδρων, ο φλοίσβος των κυμάτων, τα κελαϊδήματα από τις πέρδικες και των διαφόρων άλλων πτηνών, αποτελούν κάτι σαν δυνατή βοή που καταλήγει σε μουσική μελωδία. Ποικίλουν οι ευωδίες τις έπαυλης, οι μυρωδιές από τα άνθη των μύρτων, των κυπαρισσιών, αγιοκλημάτων, από τις δάφνες, ροδοδάφνες... προκαλούν τον θαυμασμό των επισκεπτών. Με τον ίδιο τρόπο θαυμάζεις το μικρό λιμανάκι μαζί με την αποβάθρα και την προκυμαία, η οποία έχει δυο σειρές από τζιτζιφιές. Τα κάγκελα και η μεγάλη ανθοστολισμένη είσοδος που οδηγεί στο μέγαρο σφραγίζει το μεγαλείον της έπαυλης.»

Είχε μόνιμο κηπουρό, που φρόντιζε τον εξωτικό κήπο της έπαυλης, τον επονομαζόμενο «Σκεφίλη». Αυτόν τον άνθρωπο οι κάτοικοι, επειδή μοίραζε στους φτωχούς Λεριούς χρυσά εικοσόφραγκα και λίρες, τον ονόμαζαν ψυχικάρη. Με ειδικά ναυλωμένο καράβι έφτανε ο πασάς από την Αλεξάνδρεια στο Λακκί μεταφέροντας δωρεάν τους συμπατριώτες του. (Μ.Η.)

Τα χρόνια της τουρκοκρατίας πέρασαν και το 1923, οι Ιταλοί με τις υποχρεωτικές επ΄ αμοιβή απαλλοτριώσεις, μετέτρεψαν το κτίριο σε λέσχη Αξιωματικών. Παράλληλα δε, έφτιαξαν γύρω από αυτόν τον χώρο σπίτια για αξιωματικούς.

Το 1949 στο ίδιο κτίριο των 466 τ.μ θα φιλοξενηθεί, η Γεωργική σχολή, η φιλαρμονική, καθώς και η λέσχη υπαλλήλων των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών.

Λίγο αργότερα το 1964 το ίδιο κτίριο θα στεγάσει τις 160 κλίνες της Παιδοψυχιατρικής κλινικής. Το γνωστό σε όλους 7ον περίπτερο.

Το 1991 θα στεγάσει την σχολή νοσοκόμων έως και στις 27/10/ 2000.

Έκτοτε στο κτίριο αυτό βάλαμε λουκέτο και «φύγαμε»...

Σήμερα στην άλλοτε έπαυλη του Τσιγαδά, το μόνο που ευωδιάζει είναι τα λύματα των μεταναστών τα όποια συσσωρεύουμε σε υπέργειες πολυεστερικές δεξαμενές και από εκεί με βοθροφόρα τα μεταφέρουμε και τα μεταγγίζουμε στον πίσω χώρο του Ποσειδώνιου, με τελικό προορισμό την επεξεργασία τους στο γραφικό Παντέλι Λέρου.

Χωρίς πλέον καμία συντήρηση το πανέμορφο αυτό κτίριο καταρρέει. Η οροφή της έπαυλης σωριάστηκε κατά γης το κτίριο κάθε βράδυ βανδαλίζεται, βρωμίζεται, καταστρέφεται από την ανεξέλεγκτη, εντός του χώρου, μετακίνηση των μεταναστών και όχι μόνο.

Τα παράθυρα και οι πόρτες του Πασά κάθε βράδυ τεμαχίζονται, γίνονται ξύλα για τις παράνομες υπαίθριες ψησταριές. Τα αειθαλή δένδρα εξαφανίστηκαν, το γραφικό λιμανάκι κατά καιρούς δέχεται λύματα και σκουπίδια. Σήμερα όλοι εμείς, οι εντός των τειχών, βλέπουμε την ισοπέδωση, την καταστροφή, την εξαφάνιση της ιστορίας μας.

Περιμένουμε από τους σταλμένους, τους διορισμένους, αλλά και εκλεγμένους αφεντάδες εντολές, αλλά μάταια. Επικρατεί νεκρική ένοχη σιωπή. Ανατριχιάζεις, αηδιάζεις, βλέποντας την διαχρονική αυτή αδιαφορία των Διοικούντων.

Υ.Γ Οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες, μετά την εργολαβία καθαρισμού του τμήματος Λεπίδων που έγινε πρόσφατα...

#Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Ελλάς #Ελλάδα #Κτίρια

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Καστέλι, ένας τόπος άγνωστος, ένας τόπος που οι μόνοι κάτοικοι είναι τα αιγοπρόβατα, οι άτυχοι αλυσοδεμένοι σκύλοι και οι λίγοι βοσκοί που περιφέρονται ανεξέλεγκτα με τα κοπάδια τους από βουνό σε βουνό. Εκεί μακριά, ένα βουνό ξεχωριστό, ένα βουνό που όμοιο του δεν υπάρχει άλλο. Ένας τόπος ιερός, ένας τόπος άξιος θαυμασμού. Καστέλι, έτσι αναφέρεται σε έναν Ιταλικό χάρτη. Έτσι το είχε αναφέρει και ο αείμνηστος φίλος Γιώργος. Ένα όνομα που προφανώς προέρχεται από το λατινικό castellum που σημαίνει κάστρο, παρατηρητήριο. Πράγματι στην κορυφή αυτού του βουνού θα νιώσεις και θα δεις αλλά πράγματα, άλλες εικόνες.

Εκεί ψηλά υπάρχουν τα θεμέλια ενός τεράστιου κυκλικού κτίσματος! Υπάρχουν ακόμα τα απομεινάρια ενός παρατηρητηρίου που ακριβώς δίπλα του περνά ένα ρήγμα που μέσα από τα σπλάχνα του βγαίνει ζεστός αέρας με υδρατμούς, πράγμα που μπορείς να καταλάβεις στο πρόσωπο σου όταν σκύψεις και δεις το ατέλειωτο βάθος του.

Ένα ρήγμα που σφύζει από ζωή. Μέσα και γύρω του υπάρχει άφθονη χλόη, φτέρες και άλλα φυτά τα οποία ζουν σε ζεστό και υγρό χώρο. Το ρήγμα αυτό αναφέρεται στον χάρτη του F. PIACENZA το 1688!

Καστέλι… από την κορυφή αυτού του λόφου βλέπεις τα πάντα! Ένα ξεχωριστό μέρος, κυκλωμένο από αρχαίους ναούς, αρχαία κτίσματα που σε προκαλούν να κάνεις την απλή ερώτηση… Θα ενδιαφερθεί ποτέ κανένας για αυτόν τον τόπο; Πότε θα αναδειχτούν όλα αυτά τα μνημεία, που από μέρα σε μέρα καταστρέφονται στον βωμό της ανικανότητας αλλά και της αδιαφορίας;

Πάντα πίστευα ότι οι αρχές αυτού του τόπου κάτι θα έκαναν, κάτι θα ρωτούσαν, κάτι θα έλεγαν. Εξάλλου το θρονί που τους δίνει αυτός ο λαός έχει και υποχρεώσεις που τους επιβάλουν να ενδιαφέρονται και να εργάζονται για αυτόν τον τόπο.

Ας είναι.. εγώ θα συνεχίσω να ταξιδεύω σ’ αυτόν τον τόπο! Σε έναν τόπο γεμάτο ιστορία! Σε έναν τόπο που δεν θα σταματήσω ποτέ να γράφω ότι είναι ένα ιερό νησί.

Ας εκμεταλλευτούμε τουριστικά αυτόν τον ιστορικό θησαυρό! Ας τον εκμεταλλευτούμε για να προβάλλουμε επιτέλους τον τόπο μας!

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Πίσω από δυο παραβιασμένες ξύλινες παλιές πόρτες κρύβονταν επί 70 χρόνια το μυστικό των ξεχασμένων ξυλόφουρνων. Μέσα σε ένα ιδιαίτερο χώρο, δίπλα στο παλιό μαραγκούδικο και κοντά στο συνεργείο ηλεκτροσυγκολλητών βρίσκεται ο χώρος με τους δυο τεράστιους φούρνους. Ένας χώρος που ήτανε επί χρόνια σημείο φύλαξης αχρήστου υλικού του 8ου Περιπτέρου. Σύμφωνα πάντα με τις μαρτυρίες των ανθρώπων που έζησαν σε αυτόν τον χώρο, οι φούρνοι αυτοί επί χρόνια τροφοδοτούσαν με ψωμιά τα παιδιά των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών. Πάνε χρόνια πολλά που οι δυο ξεχασμένοι πανέμορφοι ξυλόφουρνοι στην περιοχή των Λεπίδων έχουν να καπνίσουν. Ξεχασμένοι στον χρόνο, ξεχασμένοι στη δήθεν σύγχρονη εποχή μας, κάθονται εκεί σβηστοί επί δεκάδες χρόνια και περιμένουν τον άλλοτε συμπαθέστατο συμπολίτη μας Σωτήρη Πολίτη να βάλει ξανά την φωτιά στο κάτω πατάρι του φούρνου.

Τους έκτισαν οι τρεις μάστορες εκείνης της δύσκολης εποχής. Ο Σαράντης Λεούσης, ο Όθωνας Βογιατζής και ο Ζαφειρόπουλος Γιώργης. Μερακλήδες και καλά μαστόρια, ήταν αυτοί που έκτισαν με στρατιωτική τάξη και μαθηματική ακρίβεια τα βαριά κόκκινα πυρότουβλα.

Ήταν αυτοί που στο κάτω πατάρι με μεγάλη μαεστρία έφτιαξαν το κιουρχάνι, περίτεχνη θυρίδα, από όπου έμπαιναν τα ξερά από ελιές λιανοκλάδια. Ήταν αυτοί που προνόησαν να βάλουν στην είσοδο των φούρνων τις μεταλλικές πόρτες με τον σύρτη.

Στο κατάλληλο σημείο τοποθέτησαν την καπνοδόχο, τον ανεμοδόχο ένα συρόμενο εργαλείο για να ανεβάζει και να κατεβάζει την θερμοκρασία του φούρνου. Και μέσα σε όλα αυτά τα πανέμορφα κτίσματα υπάρχουν σκουπίδια που εδώ και χρόνια παραμένουν στον γύρω χώρο.

Κάπου εκεί γύρω θέλω να πιστεύω πρέπει να υπάρχει το κοντάρι για το πάνισμα, το φτυάρι για το φούρνισμα των ψωμιών, το φαράσι για το καθάρισμα της στάχτης…. Δεν είδα πουθενά το φυσερό, δεν είδα πουθενά τα ταψιά αλλά ούτε και την πινακωτή του μαστρο-Σωτήρη. Το μόνο που είδα είναι οι παραβιασμένες πόρτες, τα βρώμικα ρούχα ολόγυρα, την εγκατάλειψη του γύρω χώρου.

Ένα φουρνόσπιτο που όταν κάποτε περνούσες από εκεί, μοσχομύριζε όλη η άλλοτε ιταλική αεροναυτική βάση των Λεπίδων. Ο φίλος Αντώνης θυμάται που του έλεγε η γιαγιά του ότι όποιος πέρναγε από εκεί έπαιρνε και ένα ψωμί για την φαμελιά του. Βλέπεις ο αείμνηστος Σωτήρης δεν ήταν μόνο καλός φούρναρης, αλλά ήταν και ένας καλός άνθρωπος που σπούδασε την τέχνη δίπλα στους Ιταλούς.

Εκεί σε αυτούς τους δυο πανέμορφους φούρνους έψηναν τα φαγητά των παιδιών, εκεί έψηναν τα ψωμιά, εκεί μάθαιναν τα παιδιά των σχολών την τέχνη του φούρναρη και ψήστη.

Το μόνο που σήμερα καταδεικνύει την άλλοτε παρουσία του φούρνου είναι τα επιμελώς σβησμένα με ασβέστη γράμματα που έλεγαν ψηλά εκεί ΑΡΤΟΠΟΙΕΙΟΝ.

Πόσα άλλα δεν ξέρουμε Θεέ μου για αυτό το νησί, για αυτόν τον ιερό τόπο που άφησε γενιές και γενιές να περάσουν από πάνω του. Άφησαν χαραγμένη την ιστορία τους, άφησαν πίσω τους την ιστορία που διαδραματίζεται εδώ και χιλιάδες χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι κάποτε ο καπνός από τα κλαδιά και η μυρωδιά από το ψήσιμο των ψωμιών θα αγκαλιάσει την περιοχή και θα γαληνέψει τις ψυχές όλων αυτών που πέρασαν από αυτόν τον τόπο.

Ευχαριστώ για τις πολύτιμες πληροφορίες τους κκ. Λεούση Δημήτρη, Βογιάτζη Μανώλη, Δημ. Ήσυχο, Φασόλη Άννα, καθώς και τον γιο του φούρναρη τον συμμαθητή και φίλο μου Χαράλαμπο Πολίτη.

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο κος Κουβάς Φραντζής, είναι ένας ευγενέστατος ηλικιωμένος φίλος, είναι ένα φωτεινό παράδειγμα προς μίμηση! Μια ακόμα ιστορία, μου ξεδίπλωσε για αυτόν τον ιερό τόπο!

Πάνε χρόνια πολλά, που ένας συγγενής του έφερε ένα μάρμαρο από τον λόφο του Αγ. Κύρικου. Ήθελε να το κάνει γουδί για να αλέθει σπόρους. Ο κος Κουβάς Φραντζής δεν τον άφησε και έτσι το μάρμαρο έμεινε εκεί στην αυλή του για πολλά πολλά χρόνια. Πολύ αργότερα, το 1986, στον ίδιο τόπο, στο ίδιο σημείο όπου βρέθηκε αυτό το μάρμαρο, κτίσανε μια εκκλησία... Τον Αγ. Κύρικο!

Στις συζητήσεις που κάναμε, μεταξύ άλλων ο κ Φραντζής μου είπε, ότι πρέπει να το πάμε στο αρχαιολογικό μουσείο της Λέρου, γιατί μόνο εκεί θα αναδειχθεί η ομορφιά του και μόνο σ’ εκείνον τον χώρο θα το δουν όλοι οι Λέριοι και όλοι οι τουρίστες που θα έρθουν στο νησί μας!

Έτσι θα μάθουν όλοι, ότι το καταπληκτικό αυτό μάρμαρο ήρθε από εκείνο το μέρος, από εκείνη την κορυφή και είναι ένα κομμάτι από τον αρχαίο ναό. Ένας ναός που βρισκόταν στην κορυφή του λόφου και που κατά έναν περίεργο τρόπο φαίνεται σχεδόν από όλη την Λέρο!

Την ύπαρξη του αρχαίου αυτού ναού επιβεβαιώνει το γεγονός ότι είναι χαρτογραφημένος σε χάρτη του 1688, του Ιταλού Francesco Piacenza! Έτσι, αφού ενημερώσαμε πρώτα την αρχαιολογική υπηρεσία, το πήγαμε και αυτό στον τόπο του!

Φίλε Φραντζή, σε ευχαριστούμε όλοι εμείς και όλοι εκείνοι που θα το δουν στολισμένο αύριο-μεθαύριο, στο αρχαιολογικό μας μουσείο.

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Το 1946 άφησε ο άγνωστος καλλιτέχνης την ομορφιά της ζωγραφικής του, σε ένα ξεχασμένο από όλους μας κτίσμα. Το 1946 ήταν μια ακόμα δύσκολη χρονιά για αυτόν το τόπο, για αυτό το νησί που τα προηγούμενα χρόνια είχε υποστεί την βάρβαρη επιδρομή των Γερμανικών στρατευμάτων. Ένα κτίσμα μακρόστενο, περιτριγυρισμένο από πεύκα και ελιές, ένα κτίσμα που στην στέγη έχει τσίγκο στερεωμένο επάνω σε μια καλοδουλεμένη στιβαρή σιδιροκατασκευή, φιλοξενεί ζωγραφιές ατέλειωτης ομορφιάς, αποτυπωμένες σε δυο τοίχους.

Ζωγραφιές που κατά πάσα πιθανότητα τις βλέπουμε όλοι μας για πρώτη φορά. Στην μια απεικονίζεται ένα πανέμορφο κάστρο που θυμίζει το κάστρο των ιπποτών στην Ρόδο.

Λίγο πιο δίπλα ένα σπίτι μιας άγνωστης σε μένα αρχιτεκτονικής που πρέπει να ανήκει σε έναν άλλο πολιτισμό.

Στον απέναντι τοίχο ένα πυργόσπιτο με μικρά και σκοτεινά παράθυρα.

Και ακόμα πιο δίπλα υπάρχει ένα ψηλό κτίσμα που στην επάνω μεριά του υπάρχει ζωγραφισμένο ένα ρολόι ένα κτίσμα που μου θύμισε το περίφημο ρολόι του Μπιγκ Μπεν στο Λονδίνο.

Και κάπου εκεί κάτω, σε μια γωνία της τοιχογραφίας, υπάρχει η υπογραφή του ζωγράφου και η χρονολογία της δημιουργίας όλων αυτών των εξαίρετων τοιχογραφιών. Έργα ζωγραφικής που και αυτά, όπως και τόσα αλλά χάνονται στο πέρασμα του χρόνου και της ανθρώπινης αδιαφορίας...

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Πάνε χρόνια που ο ανεμόμυλος του αείμνηστου Νικήτα Παραπονιάρη σταμάτησε να λειτουργεί.

Ένας αλευρόμυλος που στέκει όρθιος για χρόνια εκεί στην κορυφογραμμή του Αϊ Γιάννη του Πολυάνεμου. Ένας πυργόμυλος με την δική του ιστορία, ένας μύλος που δούλεψε ακούραστα για δεκάδες χρόνια, ένας αλευρόμυλος που μεγάλωσε δυο πολυμελείς συγγενικές οικογένειες τα δύσκολα εκείνα χρόνια των ξένων στρατιωτικών κατοχών.

Με σύμμαχο τα μελτέμια του καλοκαιριού, ο συγκεκριμένος μύλος είχε την δυνατότητα να αλέθει 400 κιλά σιτάρι και κριθάρι το εικοσιτετράωρο. Κτισμένος σε ένα προνομιακό τόπο, που ολόγυρα μπορείς να δεις σχεδόν όλο το νησί απ’ άκρη σε άκρη, σε ένα τόπο που ο αέρας βρίσκεται πάντα εκεί έτοιμος να φουσκώσει τα πανιά του, που με την σειρά τους θα γυρίσουν τον βαρύ ξύλινο άξονα του μυλωνά.

Σήμερα ο ακούραστος ανεμόμυλος στέκεται εκεί ψηλά λαβωμένος και αγναντεύει όλο το νησί, ελπίζοντας να ξαναδεί κάποτε τα συμπαθητικά γαϊδουράκια να ανηφορίζουν και τους κατάκοπους αγρότες να γεμίζουν με τους καρπούς της γης το τετράγωνο μεγάλο ξύλινο χωνί.

Ένα χωνί που οδηγούσε τον καρπό μέσω της ταΐστρας στις δύο πέτρινες στρογγυλές μυλόπετρες και κάπως έτσι έβγαινε το αλεύρι στην αλευροκασέλα εκείνη την δύσκολη εποχή. Το άλεσμα των σιτηρών ήταν μια διαδικασία χρονοβόρα στην όποια η σειρά του καθενός ήταν κάτι το αδιαπραγμάτευτο. Και βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι η φράση «αν είσαι και πάπας με την αράδα σου θα πας», ξεκίνησε από την πολύωρη αναμονή στους αλευρόμυλους.

Ο αλευρόμυλος ήταν κατά τους καλοκαιρινούς μήνες τόπος συνάντησης των αγροτών. Τόπος για συζητήσεις, κουτσομπολιά, πειράγματα, αλλά και για μικρά αυτοσχέδια γλέντια που γινόντουσαν εκεί στον αυλόγυρο του πέτρινου μύλου.

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Οι φρυκτωρίες ήταν ένα σύστημα επικοινωνίας των αρχαίων Ελλήνων για την μετάδοση μηνυμάτων σε μακρινές αποστάσεις. Για την αποστολή των μηνυμάτων χρησιμοποιούσαν την ηλιακή ακτινοβολία και την φωτιά από την καύση των ξύλων.

Το 1888, επί Τουρκοκρατίας, ο Δ. Οικονομόπουλος αναφέρεται στις δυο αρχαιοελληνικές φρυκτωρίες που υπήρχαν στην Λέρο. Η πρώτη του Παλιόκαστρου στον Ξερόκαμπο και η δεύτερη του Παρθενίου. Και οι δυο ήταν φρυκτωρίες ελλιμενισμού των πλοίων. Ακόμα και σήμερα, με μια προσεκτική επιτόπια έρευνα, μπορούμε να δούμε σε συγκεκριμένες κορυφές των βουνών μας θεμέλια από τα κτίσματα των φρυκτωριών.

Ήταν ένα οργανωμένο περιφερειακό δίκτυο επικοινωνίας, που σκοπός του ήταν να ειδοποιεί τους κατοίκους του νησιού για τον επερχόμενο εχθρό. Έτσι, οι κάτοικοι αυτού του νησιού επί βυζαντινών χρόνων, μετά την προειδοποίηση ταμπουρωνόντουσαν έγκαιρα στο κάστρο της Παναγίας για να προστατευτούν.

Οι Ιταλοί αμέσως μετά την εκδίωξη των Τούρκων από τα νησιά το 1912, φρόντισαν να εδραιώσουν την θέση τους με πρώτο τους μέλημα να οργανώσουν την απαραίτητη επικοινωνία μεταξύ των νησιών. Μελέτησαν λοιπόν το σύστημα λειτουργίας των φρυκτωριών και με τον αντίθετο πλέον τρόπο, από το Κάστρο της Παναγίας ειδοποιούσαν τις περιφερικές σκοπιές του νησιού μας, και αυτές με την σειρά τους μετέφεραν τα οπτικά μηνύματα που ήθελαν στα γύρω νησιά, Πάτμο Λειψό και Κάλυμνο.

Έτσι, με βάση την προφορική μαρτυρία του αείμνηστου Γεώργιου Βαλσαμή, στην στροφή της Νικολούδαινας και δίπλα στην πηγή του Καλικάρη, υπάρχει ένα διώροφο σπίτι. Σε αυτό το σπίτι οι Ιταλοί εγκαταστήσανε την Ιταλική Κρατική Υπηρεσία Οπτικού Τηλέγραφου.

Με ένα κάτοπτρο και με την βοήθεια των ηλιακών αχτίνων, μετέφεραν το μήνυμα που ήθελαν στο Κάστρο. Ο τρόπος αυτός της επικοινωνίας εδραιώθηκε και επάνω στο κάστρο της Παναγίας, έκτισαν φυλάκιο-παρατηρητήριο όπου υπήρχε σε μόνιμη βάση ο δεκανέας, με τέσσερις στρατιώτες- σηματωρούς.

Έτσι λοιπόν από το συγκεκριμένο σπίτι, όποτε υπήρχε ήλιος έστελναν το οπτικό σήμα απέναντι στο κάστρο της Παναγίας και από εκεί ο δεκανέας – σηματωρός του Κάστρου το έστελνε με την ίδια μέθοδο του κατόπτρου, στην κορυφή του βουνού Κλειδί και από εκεί απέναντι στην κατ’ αντίκρυ Λειψό και Πάτμο. Το ίδιο γινόταν με το βουνό της Σκουμπάρδας και αυτό με την σειρά του έστελνε τα μηνύματα στο διπλανό νησί της Καλύμνου.

Το σύστημα των οπτικών μηνυμάτων χρησιμοποιήθηκε έως και το 1922. Αργότερα οι τηλεπικοινωνίες εξελίχθησαν και τα οπτικά σήματα επικοινωνίας μεταξύ των νησιών, αντικαταστάθηκαν από ασύρματα και ενσύρματα συστήματα επικοινωνίας Τα ειρηνικά χρόνια πέρασαν γρήγορα. Κατά την διάρκεια των βομβαρδισμών, καταστράφηκαν σε πολλά σημεία τα επίγεια αλλά και τα υπόγεια καλώδια, με αποτέλεσμα να χαθεί η απαραίτητη επικοινωνία μεταξύ των πυροβολαρχιών που ήταν διάσπαρτες στο νησί της Λέρου. Έτσι η επικοινωνία των οπτικών μηνυμάτων με τους καθρέφτες, φάνηκε και πάλι χρήσιμη σε μια πολύ δύσκολη στιγμή για το νησί μας.

Δείτε το πλήρες φωτογραφικό άλμπουμ ΕΔΩ

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Λέρος..! το νησί με τους διαχρονικά άσχετους και αδιάφορους διαχειριστές της δημόσιας διοίκησης! Μια φωτογραφία και μια προφορική ομολογία από τα παλιά, ξεδιπλώνει μπροστά στα μάτια μας την αξία αυτού του υπέροχου νησιού με την τόσο σημαντική γεωστρατηγική θέση. Σχολή ή «Scuola» μηχανικών, για τα υδροπλάνα που πετούσαν απ’ άκρη σ’ άκρη όλου του Αιγαίου, ήταν αυτό το κτίριο, που εμείς σήμερα απαξιωτικά αποκαλούμε 14ο περίπτερο ψυχασθενών ή πιο σωστά, αποθήκη ειδών καθαριότητας!

Ένα τεράστιο κτίριο, διαφορετικό από όλα τα αλλά, με γυάλινους φεγγίτες στην οροφή έτσι που να διαχέεται το εισερχόμενο φως του ήλιου σε κάθε άκρη, σε κάθε τετραγωνικό, του βαριά οπλισμένου από μπετό και σίδερο κτίσματος. Οι μεγάλες πόρτες, τα μεγάλα παράθυρα και οι δυο μπηγμένοι στον τοίχο οριζόντιοι σιδηροδοκοί, είναι αυτά που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί άραγε να βρίσκεται αυτό το κτίσμα εκεί!

Και στην απέναντι πλευρά, διπλά στην θάλασσα, μια βάση από τον τρίτο γερανό που σήκωνε τις μηχανές από τα υδροπλάνα και τις τοποθετούσε σε μηχανοκίνητα βαγονάκια, που κινιόντουσαν επάνω στις στιβαρές ράγες που διέσχιζαν την βάση του αερολιμένα Rossetti.

Όλα αυτά, ράγες, βαγόνια, γερανούς, μηχανές και μηχανήματα τα πουλήσαμε στους γύφτους προκειμένου να κερδίσουμε λίγα χρήματα. Μια λέξη που είναι βαθιά χαραγμένη στο αρρωστημένο μας μυαλό.

Η ανικανότητα να συντηρήσουμε και να διατηρήσουμε όλα αυτά που μας παραχώρησαν οι άλλοτε κατακτητές φαίνεται σε όλο το μεγαλείο της. Καλοί και εύηχοι πύρινοι λόγοι, που με βροντερή φωνή κατά καιρούς εκφωνούν από τον πολιτικό άμβωνα, όμως δεν άκουσα ποτέ κανένα να λέει για την συνέχεια αυτού του τόπου.

Ακόμα και σήμερα ξηλώνουμε τα πλακάκια, τις λεκάνες και τα πορτοπαράθυρα από αυτά τα κτίσματα των κατακτητών. Δεκάδες, εκατοντάδες αποθήκες, σχολεία μηχανικών, στρατώνες, εκκλησίες, θέατρα, πυροβολαρχίες, νοσοκομεία, σπίτια, υδραγωγεία, δρόμοι, υπόγεια καταφύγια, πετρόκτιστα λιμάνια, έργα από άκρη σε άκρη αυτού του νησιού! Σήμερα παρατηρώντας όλο αυτό τον πλούτο που άφησαν πίσω τους οι «άλλοι», εμείς το μόνο που καταφέραμε ήταν να τα εκμεταλλευτούμε περιστασιακά και τα καταστρέψαμε για ίδιο όφελος και μόνο.

Όλοι εμείς μετά από εβδομήντα επτά χρόνια, ακόμα κάνουμε σχέδια, συζητάμε για τις συγκοινωνίες… την αεροπορική κάλυψη των νησιών μας από υδροπλάνα, την κάλυψη από καράβια σε καθημερινή βάση και τόσα αλλά που δικαιωματικά θα έπρεπε να έχουμε σαν παραμεθόρια περιοχή. Τα χρόνια κύριοι πέρασαν και εγώ με την μουρμουρά μου και με τα ολίγα και φτωχά που γράφω, προσπαθώ να αφυπνίσω τις συνειδήσεις των διοικούντων, μπάς και ξυπνήσουν από τον λήθαργο.

Τα διπλανά νησιά παλεύουν, αγωνίζονται, διεκδικούν, κερδίζουν, φτιάχνουν σχολές μηχανικών, σχολές εμποροπλοιάρχων, ετοιμάζουν υδατοδρόμια. Όλα αυτά εμείς κάποτε τα είχαμε έτοιμα και τα αποποιηθήκαμε ,τα καταστρέψαμε και ακόμα με μίσος τα πολεμάμε, λες και όλα αυτά δεν ανήκουν στον τόπο μας, λες και δεν θα ήταν το μέλλον του νησιού μας.

Όλα αυτά δεν τα γράφω για να εξυμνήσω τους Ιταλούς κατακτητές, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, αλλά γιατί όλα αυτά είναι δικά μας και θα έπρεπε να τα συντηρήσουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε για το καλό του τόπου μας.

Οι εποχές που ζούμε είναι δύσκολες και από ότι βλέπω θα είναι στο μέλλον δυσκολότερες!

Δείτε το πλήρες φωτογραφικό άλμπουμ ΕΔΩ

#ΣημείαΕνδιαφέροντος #ΛεριακήΓη #Κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Στην ευρύτερη περιοχή του Ξηρόκαμπου και λίγο μετά το Διαπόρι, θα συναντήσουμε στο βουνό του Τούρτουρα την άλλοτε Ιταλική πυροβολαρχία PL288.

Στο υπέροχο κεντρικό κτίριο του στρατωνισμού κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, ένας στρατιώτης ζωγράφισε πάνω στους τοίχους αριστουργήματα, τα όποια σώζονται ακόμα και σήμερα!

Η ζωγραφική ίσως να ήταν ένα εργαλείο αντίδρασης γι’ αυτό που βίωνε ο ίδιος και η υπόλοιπη Ευρώπη την δύσκολη εκείνη εποχή του 1943.

Ο άνθρωπος φαίνεται ότι δημιουργεί τελικά αριστουργήματα κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ο συγκεκριμένος στρατιώτης φαίνεται να αντιδρά σιωπηλά κατά του πολέμου και να προσπαθεί να αφήσει το αποτύπωμα της ύπαρξής του, στους άψυχους τοίχους. Έχει ως μοναδικό όπλο γι’ αυτήν την αποτύπωση ένα πινέλο ζωγραφικής και αρκετή έμπνευση για δημιουργία.

Σε ένα από αυτά τα θαυμάσια έργα πρωταγωνιστές είναι μια καλλίγραμμη γυναίκα, και ένας μικρόσωμος σκύλος που σου θυμίζει τον Μιλού. Προφανώς ο στρατιώτης εμπνεύστηκε από τον μικροκαμωμένο, λευκότριχο, Φοξ Τεριέ, πιστό φίλο του Τέν Τεν, της ομώνυμης σειράς των κόμικς.

Το έργο είναι ένα πολύπτυχο που ολοκληρώνεται σε πέντε φάσεις! Στην πρώτη ζωγραφιά ο σκύλος κάθεται συνοφρυωμένος στα πισινά του πόδια και κοιτά περίεργα προς τα αριστερά.

Στην επομένη ζωγραφιά βλέπουμε μια πανέμορφη κυρία της εποχής του μεσοπολέμου, να περπατά πάνω στις κομψές ψηλοτάκουνες γόβες της, έχοντας γύρω από τον λαιμό της μια γούνα αλεπούς! Ο σκύλος αντελήφθη την γούνα και τρέχει πίσω της για να την πάρει.

Αμέσως μετά εμφανίζεται ο σκύλος δίπλα στις καλλίγραμμες γάμπες και κάτω από την στενή μπλε φούστα της πανέμορφης κυρίας, ακολουθώντας συνεχώς την γούνα.

Στην επόμενη αποτύπωση ο σκύλος αποφασίζει να απαλλάξει την όμορφη κοπέλα από την πορτοκαλί γούνα της αδικοσκοτωμένης αλεπούς, και το καταφέρνει!

Στην τελευταία εικόνα βλέπουμε τον πανευτυχή Μιλού να τρέχει με την γούνα της αλεπούς στο στόμα!

Όλα αυτά τα θαυμάσια έργα, καθώς και πολλά άλλα, βρίσκονται σε ένα πανέμορφο κτίσμα, σε ένα στρατώνα, που ανήκει στο δημόσιο. Θα έπρεπε ήδη όλα αυτά να είχαν περιέλθει σε χέρια άξιων ανθρώπων και να προβάλλονται στο ευρύ κοινό.

Δείτε το πλήρες φωτογραφικό άλμπουμ ΕΔΩ

Η θέση της πυροβολαρχίας στον χάρτη ΕΔΩ

#κτίριο #κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο στρατώνας κτίστηκε επί της άλλοτε λεωφόρου Regina, δίπλα στην μεγαλύτερη πλατεία της Λέρου την πλατεία Piazza Roma, (σήμερα πλ. Ρούσσου).

Το επιβλητικό οικοδόμημα σχεδιάστηκε το 1934 από τον αρχιτέκτονα Petracco έπειτα από την προτροπή και μετέπειτα την εντολή του τότε κυβερνήτη Mario Lago.

Ο κυβερνήτης θεωρούσε απαραίτητη και επιβεβλημένη για εκείνη την χρονική περίοδο την ανέγερση ενός στρατώνα, καθώς και την οδική σύνδεση του Λακκιού με τα Άλιντα. Το έργο υλοποιήθηκε από την τεχνική εταιρία Impressa Madallena (1934-1936). Φτιάχτηκε για καθαρά στρατιωτικούς λόγους. Έτσι λοιπόν στέγασε το 10ο σύνταγμα πεζικού, μιας και η εδαφική άμυνα δεν ήταν κατά τα λεγόμενα του κυβερνήτη Μario Lago δουλειά του ναυτικού αλλά ούτε και της αεροπορίας.

Τα δύο κτίρια περιελάμβαναν μεγάλους θαλάμους, τραπεζαρία, οπλοστάσιο, φυλακή, αίθουσα συνάντησης, στον δε εσωτερικό χώρο υπήρχε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου καθώς και ένα υπόγειο το οποίο με την πάροδο του χρόνου εμείς το μπαζώσαμε.

Στην αρχιτεκτονική του κτιρίου επιβλητική είναι η τρίχωρη κεντρική είσοδος, η οποία είναι κτισμένη από σκούρα πέτρα και βαρέου τύπου μεταλλικές πόρτες.

Μπροστά στην είσοδο υπάρχει μια μικρή πλατεία, όπου στο κέντρο της υπήρχε ένα άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη. Το μπρούτζινο αυτό άγαλμα κατέληξε μετά την απελευθέρωση κατά τα λεγόμενα στο χυτήριο για να γίνει καμπάνα στον Άγιο Νικόλα.

Ένα κτίριο όπου από το 1936 έως και σήμερα φιλοξενεί αδιάλειπτα κόσμο.

Το φωτογραφικό άλμπουμ του Στρατώνα ΕΔΩ

Η θέση του Στρατώνα στον χάρτη ΕΔΩ

#κτίριο #κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.