Στην ευρύτερη περιοχή του Ξηρόκαμπου και λίγο μετά το Διαπόρι, θα συναντήσουμε στο βουνό του Τούρτουρα την άλλοτε Ιταλική πυροβολαρχία PL288.

Στο υπέροχο κεντρικό κτίριο του στρατωνισμού κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής, ένας στρατιώτης ζωγράφισε πάνω στους τοίχους αριστουργήματα, τα όποια σώζονται ακόμα και σήμερα!

Η ζωγραφική ίσως να ήταν ένα εργαλείο αντίδρασης γι’ αυτό που βίωνε ο ίδιος και η υπόλοιπη Ευρώπη την δύσκολη εκείνη εποχή του 1943.

Ο άνθρωπος φαίνεται ότι δημιουργεί τελικά αριστουργήματα κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ο συγκεκριμένος στρατιώτης φαίνεται να αντιδρά σιωπηλά κατά του πολέμου και να προσπαθεί να αφήσει το αποτύπωμα της ύπαρξής του, στους άψυχους τοίχους. Έχει ως μοναδικό όπλο γι’ αυτήν την αποτύπωση ένα πινέλο ζωγραφικής και αρκετή έμπνευση για δημιουργία.

Σε ένα από αυτά τα θαυμάσια έργα πρωταγωνιστές είναι μια καλλίγραμμη γυναίκα, και ένας μικρόσωμος σκύλος που σου θυμίζει τον Μιλού. Προφανώς ο στρατιώτης εμπνεύστηκε από τον μικροκαμωμένο, λευκότριχο, Φοξ Τεριέ, πιστό φίλο του Τέν Τεν, της ομώνυμης σειράς των κόμικς.

Το έργο είναι ένα πολύπτυχο που ολοκληρώνεται σε πέντε φάσεις! Στην πρώτη ζωγραφιά ο σκύλος κάθεται συνοφρυωμένος στα πισινά του πόδια και κοιτά περίεργα προς τα αριστερά.

Στην επομένη ζωγραφιά βλέπουμε μια πανέμορφη κυρία της εποχής του μεσοπολέμου, να περπατά πάνω στις κομψές ψηλοτάκουνες γόβες της, έχοντας γύρω από τον λαιμό της μια γούνα αλεπούς! Ο σκύλος αντελήφθη την γούνα και τρέχει πίσω της για να την πάρει.

Αμέσως μετά εμφανίζεται ο σκύλος δίπλα στις καλλίγραμμες γάμπες και κάτω από την στενή μπλε φούστα της πανέμορφης κυρίας, ακολουθώντας συνεχώς την γούνα.

Στην επόμενη αποτύπωση ο σκύλος αποφασίζει να απαλλάξει την όμορφη κοπέλα από την πορτοκαλί γούνα της αδικοσκοτωμένης αλεπούς, και το καταφέρνει!

Στην τελευταία εικόνα βλέπουμε τον πανευτυχή Μιλού να τρέχει με την γούνα της αλεπούς στο στόμα!

Όλα αυτά τα θαυμάσια έργα, καθώς και πολλά άλλα, βρίσκονται σε ένα πανέμορφο κτίσμα, σε ένα στρατώνα, που ανήκει στο δημόσιο. Θα έπρεπε ήδη όλα αυτά να είχαν περιέλθει σε χέρια άξιων ανθρώπων και να προβάλλονται στο ευρύ κοινό.

Δείτε το πλήρες φωτογραφικό άλμπουμ ΕΔΩ

Η θέση της πυροβολαρχίας στον χάρτη ΕΔΩ

#κτίριο #κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο στρατώνας κτίστηκε επί της άλλοτε λεωφόρου Regina, δίπλα στην μεγαλύτερη πλατεία της Λέρου την πλατεία Piazza Roma, (σήμερα πλ. Ρούσσου).

Το επιβλητικό οικοδόμημα σχεδιάστηκε το 1934 από τον αρχιτέκτονα Petracco έπειτα από την προτροπή και μετέπειτα την εντολή του τότε κυβερνήτη Mario Lago.

Ο κυβερνήτης θεωρούσε απαραίτητη και επιβεβλημένη για εκείνη την χρονική περίοδο την ανέγερση ενός στρατώνα, καθώς και την οδική σύνδεση του Λακκιού με τα Άλιντα. Το έργο υλοποιήθηκε από την τεχνική εταιρία Impressa Madallena (1934-1936). Φτιάχτηκε για καθαρά στρατιωτικούς λόγους. Έτσι λοιπόν στέγασε το 10ο σύνταγμα πεζικού, μιας και η εδαφική άμυνα δεν ήταν κατά τα λεγόμενα του κυβερνήτη Μario Lago δουλειά του ναυτικού αλλά ούτε και της αεροπορίας.

Τα δύο κτίρια περιελάμβαναν μεγάλους θαλάμους, τραπεζαρία, οπλοστάσιο, φυλακή, αίθουσα συνάντησης, στον δε εσωτερικό χώρο υπήρχε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου καθώς και ένα υπόγειο το οποίο με την πάροδο του χρόνου εμείς το μπαζώσαμε.

Στην αρχιτεκτονική του κτιρίου επιβλητική είναι η τρίχωρη κεντρική είσοδος, η οποία είναι κτισμένη από σκούρα πέτρα και βαρέου τύπου μεταλλικές πόρτες.

Μπροστά στην είσοδο υπάρχει μια μικρή πλατεία, όπου στο κέντρο της υπήρχε ένα άγαλμα του Αγνώστου Στρατιώτη. Το μπρούτζινο αυτό άγαλμα κατέληξε μετά την απελευθέρωση κατά τα λεγόμενα στο χυτήριο για να γίνει καμπάνα στον Άγιο Νικόλα.

Ένα κτίριο όπου από το 1936 έως και σήμερα φιλοξενεί αδιάλειπτα κόσμο.

Το φωτογραφικό άλμπουμ του Στρατώνα ΕΔΩ

Η θέση του Στρατώνα στον χάρτη ΕΔΩ

#κτίριο #κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Στο μεγαλύτερο φυσικό λιμάνι της νοτιοανατολικής Μεσόγειου δημιούργησαν οι Ιταλοί την οικιστική τους παρέμβαση. Το 1936 στο Λακκί, αλλά και στην γύρω από αυτό περιοχή οι κάτοικοι ξεπερνούσαν τις επτά χιλιάδες. Η νέα οδική σύνδεση της αεροναυτικής βάσης με το Λακκί ήταν πλέον γεγονός. Παντού νέοι άνθρωποι, νέος κόσμος, παντού νέα έργα. Έτσι και στα «Τεμένια» εκεί διάλεξαν να κάνουν οι Ιταλοί την βιομηχανική τους ζώνη. Σε αυτήν την περιοχή έκτισαν ένα μεγάλο εργοστάσιο παράγωγης ρεύματος, ακριβώς δίπλα ένα άλλο εργοστάσιο παράγωγης εμφιάλωσης αεριούχων ποτών, λίγο πιο κάτω ένα συνεργείο αυτοκίνητων, ένα μαραγκούδικο, ένα σφαγείο και ένα μικρό λατομείο. Ε! λοιπόν κάπου εκεί εγκατέστησαν και το λεγόμενο Καζίνο, έτσι το λένε οι Λεριοί της εποχής εκείνης για να καλύψουν την πομπή αυτού του πανέμορφου κτίσματος.

Ένα κτίσμα πανέμορφο, ένα κτίσμα που τριγύρω του έχει πηγάδια με δροσερό και καθαρό νερό, έχει αμπέλια, έχει περιβόλια, έχει και δυο μικρά κτίσματα το ένα εκ των δυο ήταν το πλυσταριό. Διαθέτει βλέπεις όλες εκείνες τις προϋποθέσεις για τον σκοπό που το ήθελαν.

Ένα κτίσμα λίγο μακριά από τον κεντρικό δρόμο έτσι που οι επισκέπτες του να μην γίνονται αντιληπτοί από τους δήθεν αδιάκριτους περαστικούς. Και όπως μου εκμυστηρεύτηκαν οι ηλικιωμένοι κάτοικοι της γύρω περιοχής που θυμούνται την εν γένει λειτουργία αυτού του κτίσματος, ήταν πολλοί αυτοί που πέρναγαν σε καθημερινή βάση για να αφήσουν με χαρά τον οβολό τους, στις όμορφες νέες Ιταλίδες που φόραγαν εκείνα τα κόκκινα σατέν. Κοπέλες σαν τα κρύα νερά ψηλές, μελαχρινές, ήταν όλες Ιταλίδες, ήταν κούκλες. Έτσι μου είπε η φίλη Ελευθερία και συμφώνησε και ο 92 χρόνος κ. Γιώργος, βλέπεις όλες αυτές οι λειτουργίες γινόντουσαν εκεί λίγο πιο κάτω από τη γειτονιά τους ρε παιδί μου!

Πού να κοιμηθείς εκείνη την εποχή σε εκείνη την περιοχή, ήταν δύσκολο! Από την μια ο μονότονος θόρυβος που έβγαζαν οι μεγάλες ηλεκτρομηχανές, από την άλλη οι ανατριχιαστικοί ήχοι που έβγαζαν τα πριόνια του ξυλουργείου, τα σφυριά του μηχανουργείου και δεν μας έφταναν όλα αυτά αλλά και τα βράδια ακούγαμε εκείνες τις φανταστικές καντάδες των Ιταλών και που και που και κάτι γυναικείες φωνές... κάτι κραυγές, ανατριχιαστικές ρε παιδί μου... Μύριζε όμως η γύρω περιοχή αρώματα, από τα σαπούνια από τις ανατολίτικες και γαλλικές κολόνιες. Θυμάμαι ότι όταν περνούσαν από εκεί οι δικοί μου κρυφοκοίταζαν και κρυφογελούσαν. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι, όλοι ήταν ευτυχισμένοι, τι να πω μικρός ήμουν δεν καταλάβαινα και πολλά. Ξέχασα να σου πω ότι υπήρχε και η Μαντάμ Μαρίκα αυτή τα έβαζε όλα σε τάξη. Δεν μπορούσες να πας σε αυτό το σπίτι εάν ήσουν παντρεμένος σε έδιωχνε η Μαρίκα, σου έλεγε Vaivia – Vaivia (Φύγε – φύγε).

Άσε που υπήρχε τάξη στην όλη υπόθεση. Βέβαια! Έπρεπε να περιμένεις την σειρά σου, να πλύνεις πριν και μετά τα χέρια σου αλλά και το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο σου. Στο τέλος έπαιρναν και από έναν καφέ στο καθιστικό, μετά έφευγαν παίρνοντας τις αναμνήσεις τους στα κρύα στρώματα του άχαρου στρατώνα.

Με αυτά και με τα αλλά ξεχάσαμε να περιγράψουμε την αρχιτεκτονική διαρρύθμιση αυτού του φανταστικού διώροφου κτίσματος. Ψηλοτάβανα δωμάτια, κάμαρες άλλες μικρές και άλλες μεγάλες, λουτρά, με διαφορετικές αποχρώσεις, ζωγραφισμένα σχέδια στους τοίχους. Βέβαια υπήρχαν και οι δυο σκάλες που οδηγούσαν στα επάνω στενά δωμάτια.

Εκεί οι νέοι στρατεύσιμοι σε εκείνο το κτίσμα, σε εκείνο τον τόπο, και όπως λέει και το τραγούδι του αείμνηστου Μητροπάνου αφήναν κάπου εκεί «το αντριλίκι τους!»

Το φωτογραφικό άλμπουμ του «Καζίνο» ΕΔΩ

H θέση του «Καζίνο» στον χάρτη ΕΔΩ

#κτίριο #κτίρια #ΑθεατηΛερος #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο τότε κυβερνήτης Μάριο Λάγκο το 1925 κατά την επίσκεψή του στην Λέρο επισημαίνει την ανάγκη δημιουργίας ενός μεγάλου νοσοκομείου. Στη ναυτική βάση υπήρχε ήδη ένα μικρό αναρρωτήριο που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της εποχής, όμως με την αύξηση του πληθυσμού οι ιατρικές φροντίδες στο νησί αυξήθηκαν. Έτσι στο Λακκί σε δύο διώροφα σπίτια δίπλα και πίσω από τον Αγ. Νικόλαο, δημιουργούνται και εξοπλίζονται δύο αναρρωτήρια. Λίγο αργότερα με τα κυβερνητικά διατάγματα 142/30-8-1927 και 57/ 18-4-1928 προβαίνουν σε υποχρεωτικές απαλλοτριώσεις για την ανέγερση νέων κτιρίων. Ανάμεσα σε όλα τα άλλα συμπεριελήφθη και το κτίριο του νοσοκομείου.

Το 1935 κατατίθενται τα σχέδια για την κατασκευή του μεγαλύτερου στρατιωτικού νοσοκομείου στην Δωδεκάνησο. Ένα σύγχρονο νοσοκομείο 300 κλινών, το οποίο ονομάστηκε Αυτόνομο Αναρρωτήριο Βασιλικού Ναυτικού. Την κατασκευή του ανέλαβε η εταιρεία Impressa Urban και την διοικητική διαχείριση η κοινότητα τον Αδελφών Ζηλωτριών της Ιεράς Καρδιάς. Το νέο νοσοκομείο κτίστηκε στη στρατιωτική βάση η οποία είχε το όνομα Γωνιά.

Παράλληλα όμως εξυπηρετεί και όλους τους πολίτες που διέμεναν στο νησί και όχι μόνο. Έτσι από τον Ιανουάριο του 1936 έως και τον Ιούνιο θα δεχτεί 1.161 επισκέψεις πολιτών. Το νοσοκομείο φτιάχνεται από τέσσερις παραλληλόγραμμους όγκους οι οποίοι στο μέσον δημιουργούν μία κεντρική αυλή.

Ακριβώς δίπλα κτίζεται μία εκκλησία για τις θρησκευτικές ανάγκες των νοσηλευμένων.

Λίγο βορειότερα κατασκευάζεται ένα υπόγειο καταφύγιο το οποίο περιλαμβάνει μία χειρουργική αίθουσα καθώς και ένα χώρο βραχείας νοσηλείας 150 κλινών.

Ένα υπόγειο νοσοκομείο το οποίο λειτούργησε κατά τους Γερμανικούς βομβαρδισμούς οι οποίοι είχαν ως αποτέλεσμα να μην μπορεί να λειτουργήσει το κεντρικό νοσοκομείο. Σ’ αυτό το υπόγειο νοσοκομείο χειρουργήθηκαν και νοσηλεύθηκαν άντρες όλων των εμπλεκομένων δυνάμεων.

Για περισσότερες φωτογραφίες πατήστε ΕΔΩ.

#κτίριο #κτίρια #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Leros #Greece #Λέρος #Λερος #Ελλάδα #LerosHistory

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Οι Ιταλοί «κατακτητές» έφυγαν τον Νοέμβριο του 1943, όμως άφησαν πίσω τους δεκάδες #κτίρια, δεκάδες εγκαταστάσεις, τις οποίες οι φυσικοί συνεχιστές αυτού του τόπου άλλες εκμεταλλεύτηκαν και άλλες τις άφησαν να ρημάξουν. Ανάμεσα σε όλες αυτές τις εγκαταστάσεις ήταν και το Ιταλικό μονώροφο παγοποιείο στην περιοχή του Porto Lago. Οι εποχές και οι καταστάσεις μετά τον πόλεμο ήταν δύσκολες. Από τα ελληνικά σπίτια στο νησί της Λέρου έλειπε το ηλεκτρικό ρεύμα αλλά και τα ψυγεία. Συνεχίζοντας την αφήγηση του ο φίλος μηχανικός Γεώργιος Τσιγαδάς, μου εκμυστηρεύτηκε τα εξής:

Το μέχρι τότε εγκαταλελειμμένο Ιταλικό παγοποιείο αναλαμβάνουν να το βάλουν ξανά σε λειτουργία οι τότε μηχανικοί Τσιγαδάς Χρήστος και Βαλσαμής Γεώργιος.

Ήταν ένα σύγχρονο εργοστάσιο της εποχής εκείνης, το όποιο παρήγαγε 240 παγοκολόνες ημερησίως, τροφοδοτούσε καθημερινά με πάγο τα σπίτια που είχαν και το ανάλογο ψυγείο, χρησιμοποιώντας για την μεταφορά ένα φορτηγό.

Το εντυπωσιακό είναι ότι και τα γύρω νησιά προμηθευόντουσαν πάγο από αυτό το μοναδικό στο είδος του εργοστάσιο. Την μεταφορά στα γύρω νησιά την είχε αναλάβει το Καΐκι του καπετάν Γαλάνη Πυροβολικού.

Πάγος, ένα υλικό το όποιο είναι απαραίτητο για την συντήρηση των φρέσκων ψαριών και των άλλων νωπών τροφίμων που είχαν τα νοικοκυριά. Για την σωστή λειτουργία του παγοποιείου δούλευαν τρεις εργάτες και τρεις μηχανικοί, μιας και το εργοστάσιο δούλευε πρωί βράδυ για να ανταπεξέλθει στις παραγγελίες που καθημερινά δεχότανε.

Είχε δυο μηχανές μια ιταλική Φίατ αλλά και μια αγγλική Λίστερ. Οι μηχανές αντλούσαν νερό από την θάλασσα για την ψύξη τους. Μηχανές που συμπίεζαν την αμμωνία και με την απαραίτητη τεχνική λειτουργία παρήγαγαν τις παγοκολόνες.

Το μονώροφο εργοστάσιο μετά από καιρό λειτουργίας έκλεισε και αντικαταστάθηκε με άλλο στην περιοχή των Τεμενίων. Το ιταλικό αυτό κτίσμα ο αείμνηστος Δεσπότης Λέρου, Καλύμνου και Αστυπάλαιας Ισίδωρος Αηδονόπουλος, το μετέτρεψε σε γηροκομείο προσθέτοντας άλλους δυο ορόφους, τον Οκτώβριο του 1978.

Έτσι λοιπόν το παλιό Ιταλικό παγοποιείο με τα χρόνια μετατράπηκε σε γηροκομείο...

#κτίριο #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο Mario Lago το 1932 αναφέρει για πρώτη φορά το πρόβλημα στο υπουργείο εξωτερικών υποθέσεων της Ιταλίας. Η εισήγηση για την επίλυσή του γίνεται δεκτή και μετά από τις τροποποιήσεις του 1934 αρχίζει η κατασκευή των πρώτων σπιτιών το 1936 στον ήδη απαλλοτριωμένο επί πληρωμή χώρο στο γνωστό σε όλους μας Λακκί ή Porto Lago. Τον Απρίλιο του 1933 ο σεισμός των 6,6 ρίχτερ που έγινε στην υποθαλάσσια περιοχή μεταξύ Κω και Νισύρου καταστρέφει την παλιά πόλη της Κω. Έκτοτε και με βάση αυτό το γεγονός η κατάσταση αλλάζει και δίνεται εντολή τα νέα #κτίρια που θα κατασκευάζονταν στο Λακκί της Λέρου να φτιαχτούν με τους τότε αντισεισμικούς νόμους. Η αλλαγή αυτή εκτόξευσε στα ύψη τον οικονομικό προϋπολογισμό της τότε I.G.N.I.S. (Εταιρία στέγασης των Δημοσίων Υπαλλήλων). Αρχιτέκτονες, μηχανικοί, μαστόρια και εργάτες, δουλεύουν κάτω από αυστηρό έλεγχο των αρχών για να ολοκληρωθεί το έργο μέσα στα δυο επόμενα χρόνια. Τα σχέδια έχουν κατατεθεί και είναι όλα έτοιμα για το μεγάλο βήμα. Η Εταιρία Vittorio Isolica di Rodi θα αναλάβει να φέρει εις πέρας την τεράστια αυτή εργασία. Προς το τέλος του 1936 ο τότε νέος κυβερνήτης, επισκέπτεται το νησί της Λέρου και παραλαμβάνει τα πρώτα κτίσματα. Η αποπεράτωση του έργου θα καθυστερήσει λόγω του ότι

• τα περισσότερα υλικά έρχονται από την Ιταλία,
• υπήρχε έλλειψη εργατών και μαστόρων, διότι παράλληλα με τις κατοικίες κτιζόντουσαν δεκάδας νέα έργα στο νησί και
  
• υπήρξε ρητή απαγόρευση να ξεφορτώνονται οικοδομικά υλικά στο λιμάνι του Λακκιού επειδή ήταν εκεί η ναυτική βάση.

Έτσι η εκφόρτωση των υλικών γινόταν σε αλλα μέρη και αυτό καθυστερούσε τις εργασίες. Ο μηχανικός Rodolfo Petracco αναλαμβάνει να κατασκευάσει τις πρώτες τέσσερις μονώροφες βίλες στον κεντρικό δρόμο Viale del Re. Την ίδια εποχή ο μηχανικός Bernabiti αναλαμβάνει την κατασκευή στον δρόμο Viale Impero έξι διωρόφων συγκροτημάτων εκ των οποίων το κάθε ένα περιλαμβάνει τέσσερις μικρές κατοικίες για τους υπαξιωματικούς. Μια ξεχωριστή, μοναδική Βίλλα δημιουργείται για ανώτερο αξιωματικό στον δρόμο Via Gienoves και δεκάδες αλλά σπίτια κατασκευάζονται στην μοναδική αυτή πόλη του Porto Lago.

Τα σπίτια κατασκευάστηκαν με σκελετό από μπετό και σίδερο και ήταν εξ ολοκλήρου πετρόκτιστα για να αντέχουν στους σεισμούς και στην αλμύρα της θάλασσας… Σπίτια κατασκευασμένα να αντέχουν στην φθορά του χρόνου, με μια ιδιαίτερη λιτή αρχιτεκτονική, με αυλές και μπαλκόνια, με μεγάλα ανοίγματα σε πόρτες και παράθυρα , με κήπους, μεγάλα μεσοδιαστήματα μεταξύ των κατοικιών ώστε να υπάρξει η ανάλογη δενδροφύτευση καθώς και η αίσθηση του «κατοικώ ανάμεσα στο πράσινο και στο μπλε της θάλασσας».

Λακκί… μια πρωτοποριακή για τα δεδομένα εκείνης της εποχής πόλη! Μια πόλη με υπόγειες στοές για την αποστράγγιση των βρόχινων νερών, με πεζοδρόμια αριστερά και δεξιά, με δρόμους που δίνουν την δυνατότητα να διασταυρώνονται τέσσερα αυτοκίνητα ταυτόχρονα, με το σχολείο της, την αγορά της, την εκκλησία της, το τελωνείο, το λιμεναρχείο, το ξενοδοχείο, το ταχυδρομείο, το Θέατρο, το δημαρχείο, το νοσοκομείο και αλλά πολλά και χρήσιμα κτίρια που δεν περιγράφονται σε μια κόλλα χαρτί.

Κτίρια που δυστυχώς λόγω της ανικανότητας μας τα αφήσαμε να αρμενίζουν στην τύχη τους... μια πόλη που έως και σήμερα αδυνατούμε να την συντηρήσουμε! Τα σπίτια της νέας πόλης συνεχίστηκαν να κτίζονται έως ότου η Ιταλία, αλλά και όλη η Ευρώπη, μπήκε στην δύνη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Μια δίνη που σταμάτησε την ροή του πολιτισμού και έφερε στον κόσμο το μίσος τον θάνατο και ατέλειωτο πόνο σε όλους όσους έζησαν εκείνη την καταστροφική εποχή!

#κτίριο #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ένα πανέμορφο διώροφο #κτίριο του προηγούμενου αιώνα, κτισμένο κοντά στην θάλασσα στην θέση Γωνία, απέναντι από την άλλοτε μεγάλη προβλήτα. Εκεί η οικογένεια του Αντωνέλλου είχε διαλέξει να κτίσει το αρχοντικό της για τις καλοκαιρινές της διακοπές. Ένα κτίριο που λίγο αργότερα επιτάχθηκε και απαλλοτριώθηκε από την Ιταλική διοίκηση. Το διώροφο αυτό, μετά από τις αλλεπάλληλες κτιριακές τροποποιήσεις που δέχτηκε κατά καιρούς, επί Ιταλοκρατίας λειτούργησε ο επάνω όροφος ως ξενώνας αξιωματικών, ενώ στο ισόγειο δημιουργήθηκε μια μεγάλη τραπεζαρία για τους αξιωματικούς της ναυτικής βάσης. Λίγο αργότερα στεγάστηκε το στρατιωτικό Ιταλικό ταχυδρομείο, καθώς και οι ασύρματες επικοινωνίες της ναυτικής βάσης. Στην διάρκεια της Γερμανικής κατοχής στέγασε τις Γερμανικές ναυτικές δυνάμεις. Το ίδιο κτίριο μετά την ενσωμάτωση περιήλθε στην ιδιοκτησία του Βασιλικού πολεμικού ναυτικού και αξιοποιήθηκε για πολλά χρόνια ως ξενώνας αξιωματικών.

Το 2012 το κτίσμα μπήκε στο στόχαστρο νέων επισκευών. Ένα έργο το οποίο καθυστέρησε λόγω των έκτακτων οικονομικών μέτρων. Το 2016 ο τότε διοικητής της ΥΝΤΕΛ αρχιπλοίαρχος Λουκάς Ανδρέου ζητά από τον Α/ΓΕΕΘΑ αντιναύαρχο Αποστολάκη να προχωρήσει το έργο. Έτσι μετά από έναν χρόνο στις 14-6- 2017 το έργο εγκαινιάσθηκε με την παρουσία του υπουργού άμυνας κου Καμένου, του περιφερειάρχη κ. Γ Χατζημάρκου και άλλων επισήμων καθώς και πλήθος κόσμου.

Ένα κτίσμα κόσμημα για το νησί μας, ένα κτίριο το οποίο στέγασε κατά καιρούς δεκάδες εκατοντάδες κόσμο .

#Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #κτίρια

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.