Μηλιές… μια πηγή ζωογόνου δύναμης, είναι εκεί από αρχαιοτάτων χρόνων και το γάργαρο και διαυγές νερό της ρέει έως και σήμερα. Νερό που ξεδίψασε κατά καιρούς Κάρες και Λέλεγες, Αθηναίους και Σπαρτιάτες, κατά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, Γενουάτες και Ενετούς, Ιωαννίτες ιππότες, και τόσους άλλους που πέρασαν κατά καιρούς από αυτόν τον ευλογημένο τόπο.

Η περιοχή Μηλιές κατά πάσα πιθανότητα πρέπει να πήρε το όνομα της από τα οπωροφόρα δένδρα τα οποία υπήρχαν στην ευρύτερη περιοχή. Από τις μαρτυρίες παλαιότερων υπήρχαν στην γύρω περιοχή κήποι με οπωροφόρα δένδρα και ανάμεσα στα αλλά υπήρχαν και αυτά που παρήγαγαν κορόμηλα, ξινόμηλα και φιρίκια. Έτσι τουλάχιστον μου εξιστόρησε ο φίλος #Γεωργάς Μιχάλης που θυμάται ότι όταν ήταν παιδί τα επισκέπτονταν πυκνά συχνά για να απολαύσει τους καρπούς τους.

Λέγεται ότι το μήλο έχει καταγράφει ως ένα από τα αρχαιότερα φρούτα. Για παράδειγμα αναφέρεται ότι οι Σουμέριοι το καλλιεργούσαν από το 2300 π.Χ. Και ας μην ξεχνάμε το μήλο που έδωσε με απλοχεριά η Εύα στον Αδάμ.

Νερά, μήλα και μηλιές, αχλαδιές και ξινόδεντρα, οπωροφόρα δένδρα που με το βαθύ χρυσοπράσινο χρώμα τους, συνθέτουν την τόση ομορφιά αυτού του ευλογημένου τόπου.

Η πανοραμική θέα μαζί μ’ εκείνον τον υπέροχο ήχο που βγάζει η πηγή μέσα από τα σπλάχνα του βουνού, σε αποζημιώνει για την επίσκεψη που κάνεις και σε καλεί να την επαναλάβεις ξανά και ξανά.

Κατεβαίνοντας τα είκοσι και πλέον υπέροχα πελεκητά σκαλοπάτια, θα ακούσεις ένα θρήνο, είναι το κλάμα των #Ναϊάδων. Ο θρήνος των όμορφων κοριτσιών που προστατεύουν τα καθαρά νερά των πηγών! Είναι οι νύμφες των πηγών, οι νύμφες που προστατεύουν την ζωή!

Εάν καταφέρεις και κατέβεις προσεκτικά μέχρι την πηγή θα καταλάβεις γιατί οι νύμφες νύχτα μέρα κλαίνε! Γιατί μαζί με το γάργαρο νερό ρέουν και τα δάκρια τους! Μπάζα, σκουπίδια, αγριόχορτα και αγριοσυκιές, περιβάλλουν και ταυτόχρονα καταστρέφουν, αυτό το υπέροχο μνημείο που σίγουρα ιστορείται από την αρχαιότητα και προσφέρει το νερό του απλόχερα σε όλους εμάς μέχρι και σήμερα.

Μάλλον η δικιά μας γενιά είναι αυτή που την εγκατέλειψε. Είμαστε η γενιά των σκουπιδιών! Η γενιά που δεν σέβεται και δεν λογά τις ρίζες των προγόνων της. Δυστυχώς είμαστε, με ελάχιστες εξαιρέσεις, η γενιά αυτών που ξέχασε τι θα πει Ελλάδα τι θα πει Ιωνικός Πολιτισμός.

Ας ελπίσουμε ότι η Ιστορική πηγή Μηλιές, κάποτε θα καθαριστεί, πριν και αυτή εξαφανιστεί από τα αγριόχορτα και τα μπάζα της γύρω περιοχής...

#Μεροβιγλιού #Μεροβίγλι #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ένα από τα ωραιότερα πέτρινα γεφύρια του νησιού μας βρίσκεται στον ποταμό της Παχιάς. Ένας ποταμός στον όποιο συγκεντρώνονται τα νερά από τις παρυφές του #Μεροβιγλιού και οδηγούνται μέσω ενός λιθόστρωτου καλντεριμιού κοντά στο «Νικολαΐδιο» δημοτικό σχολειό της Αγ. Μαρίνας. Βρίσκεται μέσα στον οικισμό για να ενώνει και πάλι τις δυο πανέμορφες παραδοσιακές συνοικίες Πατέλου και Αγ. Μαρίνας. Μέσα σε ένα κατάφυτο διάκοσμο, το καλντερίμι είναι εκεί για να μας θυμίζει όμορφες εποχές των προηγούμενων αιώνων. Με φόντο το βυζαντινό κάστρο, το γεφύρι αυτό θα γίνει για όσους το επισκεφτούν το αγαπημένο αντικείμενο των φωτογραφικών φακών καθώς και ο αγαπημένος τόπος των φυσιολατρών. Τα ιαματικά νερά του παλαιού Ασκληπιού και πάλι βρίσκουν τον δρόμο τους για να κυλάνε ήσυχα χαϊδεύοντας την ακατέργαστη πέτρα του εξαφανισμένου για τόσες δεκαετίες καλντεριμιού.

Πάνε χρόνια που ο φίλος Μιχάλης #Γεωργάς με οδήγησε σε εκείνο τον άγνωστο για μένα τόπο. Εκεί έζησε τα παιδικά του χρόνια, εκεί μεγάλωσε, εκεί μαζευόντουσαν όλα τα παιδιά της γειτονίας. Θυμάμαι όμως ότι από την πυκνή βλάστηση των άγριων βάτων και τα δένδρα, ο φίλος Μιχάλης είχε δυσκολευτεί να βρει και να μου δείξει το πανέμορφο τοξωτό πέτρινο γεφύρι. Ήταν τόσο εγκαταλειμμένο που είχε δυσκολευτεί να αναγνωρίσει τον τόπο που μεγάλωσε!

Πριν λίγες ημέρες βρέθηκα παρατηρητής μιας δράσης που με εντυπωσίασε! Μπροστά μου ξεδιπλώθηκε η ομορφιά αυτού του τοπίου! Ο περιβάλλοντας χώρος καθάρισε, οι βάτοι και τα αγριόδενδρα απομακρύνθηκαν ως δια μαγείας! Δεν ξέρω εάν η πρωτοβουλία ανήκει στον Δήμο ή σε κάποιον ιδιώτη, σε όποιον όμως και να ανήκει αυτή η ενέργεια του αξίζουν συγχαρητήρια!

Σαν διαβείτε αυτό καλντερίμι, θα δείτε ένα εντυπωσιακό πετρογέφυρο με καλοδουλεμένους καμαρόλιθους, ένα λιθόστρωτο καλντερίμι σε συνδυασμό με τα άφθονα τρεχούμενα νερά που ακόμα και σήμερα υπάρχουν και λούζουν καθώς κατηφορίζουν τους αναβαθμούς καθώς και την καλοδουλεμένη στο έδαφος πέτρα.

Με το βυζαντινό κάστρο της Παναγίας στην ακριβώς αντίπερα μεριά, θα εντυπωσιαστείτε και θα είναι κάτι που θα σας μείνει για πάντα χαραγμένο στην μνήμη σας ανάμεσα στις όμορφες στιγμές!

#Μεροβίγλι #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Μονόπετρα.. θα μπορούσες να πεις ότι αυτός ο βράχος σου θυμίζει κάτι ξεχωριστό, κάτι διαφορετικό, ίσως μια αρχαία ακρόπολη ή ίσως ακόμα και έναν ιερό βράχο, μιας και δεσπόζει επί του Λενικού ή(Ελληνικού), μιας περιοχής όπου κατοικοέδρευσαν βάση παλιών συγγραμμάτων, οι πρώτοι αρχαίοι Έλληνες στο νησί. Από εκεί ψηλά χάνεσαι στην ομορφιά της πανοραμικής θέας που έχει αυτός ο τόπος! Τα πάντα γύρω σου είναι όμορφα, είναι διαφορετικά, κάθε κομμάτι αυτής της γης σου βγάζει και μια ιστορία… Ένας μοναχικός βράχος που σου θυμίζει θρόνο…

Με μια προσεκτική ματιά θα δεις από εκεί, θα αντικρίσεις προς την μεριά του Λεβάντη, το νησί της Αγ. Κυριακής και πίσω του αρκετά κοντά, τον κόλπο του Γέροντα, όπου στις 29 Αύγουστου του 1824, η Ελληνική ψυχή κατατρόπωσε τον πολυάριθμο τουρκοαιγυπτιακό στόλο.

Προς την όστρια απλώνεται η Λίμνη! Έτσι καταχωρείται σε ένα χάρτη του 19ου αιώνα, το σημερινό Λακκί. Εκεί στην περιοχή του Μαλωτάρη, ο Ποσειδώνας διεκδικούσε σθεναρά την εύφορη γη από την θεά Δήμητρα, αλλά παράλληλα ζητούσε και απεγνωσμένα τον έρωτά της, μέχρι που, θυμούνται οι πιο παλιοί, η θεά Δήμητρα για να τον ξεφορτωθεί, μεταμορφώθηκε σε φοράδα, πράγμα που έπεσε γρήγορα στην αντίληψη του Ποσειδώνα. Μεταμορφώθηκε και αυτός σε άλογο και γύριζε γύρω από τα τεμένη, από τα οποία η περιοχή πήρε το όνομά της, Τεμένια.

Στην κορυφή του λόφου των Τεμενίων θα βρείτε τον εγκαταλελειμμένο από όλους αρχαίο τρίπατο πύργο. Έτσι λοιπόν κάποτε οι θεοί μεταμορφωμένοι σε ζώα ζευγάρωσαν και αποτέλεσμα αυτής της συνεύρεσης ήταν η γέννηση μιας πανέμορφης κόρης που την έλεγαν Δέσποινα. Όμως δεν μπορώ να σας πω αλλά για δαύτην διότι απαγορεύεται να προφέρουμε ακόμα και το όνομα της...

Ο βράχος αυτός λοιπόν είναι μοναδικός στο νησί. Στέκει εκεί και λάμπει την ημέρα, σαν ένας φάρος που εκπέμπει φως, όμως σαν πέσει το φως του Ήλιου παίρνει ανθρώπινη μορφή. Την μορφή του άγρυπνου σκοπού, μιας και το φυλάκιο βρίσκεται ακριβώς στην ποδιά του #Μεροβιγλιού. Ένα βουνό που δικαίως πήρε το όνομά του, μιας και από αρχαιοτάτων χρονών χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο αλλά και ως φρυκτωρία. Το όνομα #Μεροβίγλι ή Ημεροβίγλι, που σημαίνει σκοπιά της ημέρας, προκύπτει από το Λατινογενές Vigilare: ημέρα και βίγλα.

Μέσα από τα σπλάχνα αυτού του εμβληματικού βουνού, πηγάζει δροσερό νερό! Εκεί λίγο πιο κάτω, κοντά σε ένα πανύψηλο κυπαρίσσι, υπάρχει το πηγάδι του Απαλού. Ένα πηγάδι με βαθιές στοές, σκοτεινό και κρύο, με δροσερό νερό…

Θυμάται ο Γιάννης που όταν ήταν παιδί τον έστελνε ο πατέρας του να φέρει νερό με την στάμνα στο σπίτι. Εκεί δίπλα, σε ένα χωράφι, είχαν στρατοπεδεύσει τον Νοέμβριο του 1943 οι Ινδοί. Από εκείνο το πηγάδι έπαιρναν νερό και από εκείνο εκεί τον βράχο έδωσαν την σκληρή τους μάχη έναντι των γερμανικών στρατευμάτων.

Αυτός ο ίδιος βράχος στέκεται σαν στέμμα πάνω από την επικλινή περιοχή του Κεραμωτού. Στολισμένος με σταλακτίτες που λαμπυρίζουν στο φως του Ήλιου, κάθεται και αγναντεύει τα Πίανα και την ψηλή κορφή της Σκουμπάρδας, του βουνού των δυο δρόμων! Εκεί ψηλά στην κορυφή του, άναψαν τις φρυκτωρίες για να ελλιμενιστούν τα πλοία των Ελλήνων που θα έφευγαν για τον πόλεμο της Τροίας.

Αγναντεύει και το άλλοτε νησί των Λεπίδων, στο οποίο υπάρχουν ακόμα τα θεμέλια των δυο αρχαίων ναών, όπου το ανθρώπινο χέρι κατέστρεψε πανέμορφα αρχαία ψηφιδωτά, για μια χούφτα χώμα. Και μην ξεχάσετε ποτέ κάθε εκατό μέτρα γης αυτός ο τόπος έχει και μια ιστορία, έχει κάτι να σας πει, έχει κάτι να σας δείξει…

Θα σας έλεγα και άλλα, όμως ίσως σας κούρασα! Ή ίσως και να σας αρέσουν όλα αυτά! Θα τα βρείτε στα παλιά – παλιά βιβλία, ή στο βιβλίο που ευελπιστούμε ότι θα βγάλει σε λίγο καιρό ο Πολιτιστικός σύλλογος νέων και έρευνας η Άρτεμις.

#Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #AtheatiLeros

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Άγγλοι και Ιταλοί τον Νοέμβριο του 1943 βρέθηκαν να πολεμούν μαζί ως σύμμαχοι και να υπερασπίζονται το νησί έναντι της Γερμανικής επίθεσης.

Στο βουνό #Μεροβίγλι, έστησαν την προσωρινή τους διοίκηση οι Άγγλοι. Εκεί πολλοί μαχητές και υπερασπιστές αυτού του νησιού άφησαν βίαια και άδικα την τελευταία τους πνοή.

Ήταν ημέρα Σάββατο, όταν με ενημέρωσαν ότι στο νησί έχει έρθει ένας ανώτατος αξιωματικός από την Αγγλία και ψάχνει τον τόπο όπου σκοτώθηκε ο πατέρας του. Χωρίς δεύτερη κουβέντα, συμφώνησα να βοηθήσω.

Το ραντεβού δόθηκε μεσημέρι στην κορυφή της άλλοτε ναυτικής πυροβολαρχίας, PL.127. Με ένα στρατιωτικό όχημα, τρεις άντρες του Ελληνικού στρατού συνόδευαν τον Άγγλο αξιωματικό. Ο άγνωστος αυτός αξιωματικός, έχασε τον πατέρα του όταν ήταν τριών χρόνων σε αυτό το βουνό. Θεώρησα ότι ήταν υποχρέωση μου εφόσον είχε χάρτες και σχέδια που υποδείκνυαν το σημείο να το βρούμε. Ο Άγγλος αξιωματικός αντάλλαξε μαζί μας διάφορα ιστορικά στοιχεία και όλοι συμφωνήσαμε ότι η μάχη εδώ ήταν σκληρή και άνιση. Η συζήτηση μπήκε στα βαθιά και η επεξεργασία των στοιχείων έπρεπε να γίνει πράξη.

Ο σκληροτράχηλος Άγγλος αξιωματικός ήταν αποφασισμένος! Έπρεπε να βρει το σημείο οπού έχασε την ζωή του ο πατέρας του. Ακολουθώντας προσεκτικά και βήμα – βήμα τα αποτυπωμένα σε χαρτιά σχέδια της τότε πυροβολαρχίας, βλέποντας τις φωτογραφίες που είχε μαζί του οδηγηθήκαμε μετά από ώρα στην πυροβολαρχία D.

Όταν συνειδητοποίησε ότι η παλιά φωτογραφία που κρατούσε στα χέρια του ταίριαζε με το σημείο όπου βρισκόμασταν, είπε ψιθυριστά:

«Εδώ σκοτώθηκε ο πατέρας μου…, εδώ έχασε την ζωή του, σε αυτήν την πυροβολαρχία, σε αυτό το βουνό, σε αυτό το νησί.»

Στάθηκε ακίνητος για πάνω από πέντε λεπτά χωρίς να μιλάει και χωρίς να μιλάμε. Ένα σιωπηλό δάκρυ κύλησε από το μάτι του, ένας αναστεναγμός ανακούφισης και μια μεγάλη αγκαλιά με ένα βαθύ ευχαριστώ βγήκε από το στόμα του Άγγλου. Ήταν ικανοποιημένος που επιτέλους σήμερα, μετά από τόσα χρόνια βρήκε τον τόπο που χάθηκε ο πατέρας του, ένας ακόμη νέος άνθρωπος, σε έναν άδικο πόλεμο!

Στον άδικο πόλεμο που ξεκίνησε ένας παρανοϊκός που άκουγε στο όνομα Αδόλφος Χίτλερ. Δεν ρώτησα ούτε πως τον λένε, ούτε ποιος είναι. Έκανα και έκανε το καθήκον του, ανταλλάξαμε ευχές, χαιρετηθήκαμε και έφυγε. Ένας άνεμος ειρήνης φύσηξε και η συνάντηση μας πήρε τέλος. Καλό σου ταξίδι άγνωστε. Είμαι σίγουρος ότι σήμερα ο πατέρας σου σε είδε επιτέλους μετά από 79χρόνια από κοντά!

Συγχαρητήρια στην Διοίκηση του στρατοπέδου για το ενδιαφέρον και την βοήθεια που προσέφερε στον Άγγλο αξιωματικό.

Ευχαριστώ για την βοήθεια και την συνεργασία τον Λοχαγό, τον επιλοχία, καθώς και τον δεκανέα Di Pierro A. ο οποίος έκανε την μετάφραση.

#Μεροβιγλιού #AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.