Ένας τόπος προσανατολισμένος έτσι ώστε να είναι αθέατος από τους περιπλέοντες περιηγητές. Ένας τόπος διαφορετικός, ένας τόπος που όλα δείχνουν ότι είναι άμεσα συνυφασμένος με την αρχαία μυθολογία αυτό θα το δούμε και θα το αναλύσουμε σε μια άλλη ανάρτηση μας.

Ας έρθουμε όμως στην σχετικά κοντινή ιστορία αυτού του κόλπου. Ο Κρυφός έχει χαρτογραφηθεί και αποτυπωθεί από τον καπετάνιο Jean Joseph Allezard ήδη από το 1804. Σε έναν πάπυρο έχει αποτυπώσει ανάμεσα σε αλλά και την περιοχή του Κρυφού, γράφοντας στην μητρική του γλώσσα «Puit oú l'on fait l'eau», που με μια απλοϊκή μετάφραση σημαίνει ότι εκεί υπήρχε ένα πηγάδι νερού.

Με άλλα λόγια υπήρχε και υπάρχει ένας υδροφορέας εκμεταλλεύσιμου πόσιμου νερού. Πράγματι η λέξη Κρυφός βρήκε την σημασία της, τον Νοέμβριο του 1943 όταν οι γερμανοί πιλότοι με τα υδροπλάνα τους αποβίβασαν Γερμανούς στρατιώτες σε ένα μέρος που ήταν αθέατο από τις ιταλικές πυροβολαρχίες. Προσθαλάσσωσαν εκεί τα υδροπλάνα τους, πήραν τους τραυματίες και άφησαν εν μέσω μάχης στους συναδέλφους τους πολεμικό υλικό. Απομεινάρια του υλικού αυτού βρίσκονται ακόμα και σήμερα διάσπαρτα στην περιοχή. Οι φωτογραφικές μαρτυρίες παρουσιάζουν την αλήθεια για το σημείο που θα μπορούσε να ονομαστεί και «κρυφές πόρτες» του απόρθητου κάστρου που λεγόταν Λέρος...

Έτσι λοιπόν και εμείς με την φίλη Maria μετακινηθήκαμε μέσω ενός δύσβατου μονοπατιού με προορισμό την περιοχή του Κρυφού, μια διαδρομή δύσκολη, σε περιοχή κακοτράχαλη αλλά και επικίνδυνη για όσους το προσπαθήσουν για πρώτη φορά. Όμως αυτή η δύσκολη ανάβαση μας αποζημίωσε με μαγικές εικόνες που πέρασαν στην μνήμη μας, αλλά και στον φωτογραφικό φακό της φίλης Maria Zairi.

Στην περιοχή αυτή θα δεις τεράστιες ρηγματώσεις στην κακοτράχαλη γη, γκρεμοί απλώνονται μπροστά σου έτοιμοι να σε οδηγήσουν στην επόμενη ζωή αν δεν είσαι προσεκτικός, τεράστια βράχια κρέμονται σα να μην πατάνε πουθενά... Προφανώς οι Ερινύες, αυτές οι χθόνιες θεότητες, κυνήγησαν και τιμώρησαν στον τόπο αυτόν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της ηθικής και φυσικής τάξης των πραγμάτων.

Αυτόν τον συγκεκριμένο τόπο, τον αποκάλεσε ο φίλος ψαράς που μας μετέφερε κατά την επιστροφή μας ως Ερινύες. Μάλλον πίστευε ότι το όνομα αυτό η περιοχή το πηρέ από τις πολλές συκιές που υπάρχουν σε εκείνο το σεληνιακό τοπίο.

Η μεγάλη έκπληξη για τον καθένα από εμάς σαν βρεθεί εκεί, είναι η τεραστία φυσική σπήλια που ξεκινά και βρέχετε από θάλασσα και καταλήγει σε ένα μεγάλο βάθος. Πρώτη μου φορά είδα τόσα χρώματα να χορεύουν καθώς οι ηλιαχτίδες τρύπωναν στην σπηλιά και φώτιζαν τόσο τα νερά, όσο και τα πετρώματα!

Σ’ αυτήν την σπηλιά πρέπει να ζούσε η θνητή Μέδουσα, κόρη του Φόρκη και της Κητούς. Κάποια άλλη φορά θα σας πω την ιστορία της, μιας και δειλά-δειλά (ακόμα και σήμερα) οι ψαράδες μας ψελλίζουν το όνομα της ως Γοργώ. Καταλαβαίνω ότι σας κούρασα και σταματώ εδώ. Σας ευχαριστώ και υπόσχομαι σε μια άλλη ανάρτηση μου, να σας πω για τα καμώματα αυτής της Μέδουσας, που το όνομα της ήταν Γοργώ! Και κάτι ακόμα. Από αυτήν την περιοχή τα μαστόρια έπαιρναν τις κοκκινόασπρες πέτρες και έκτισαν το 1927 τον πύργο του αειμνήστου Μπελενη, καθώς και το 1933 την εκκλησία της Αγ. Μαρίνας.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Μια φορά και έναν καιρό, στον μακρινό και μοναδικό παράδεισο του Παρθενίου, ζούσαν μέσα στα δυο σπήλαια οι Δρυάδες, που ήταν φίλες ενός νεαρού βοσκού. Ο κάτω και ο πάνω Σπήλιος. Έτσι αποκαλούσαν τα δυο σπήλαια οι καλοσυνάτοι άνθρωποι του άλλοτε εύφορου κάμπου! Ήταν κοινό μυστικό, ότι σε αυτά τα υπέροχα σπήλαια ζούσαν οι Δρυάδες, οι κόρες του Δια, που συνόδευαν την Άρτεμη στο τότε καταπράσινο δάσος! Αυτές οι πανέμορφες κοπέλες κάθε μέρα τραγουδούσαν, χόρευαν, γελούσαν και ακούγονταν σε όλο τον κάμπο της θεάς Άρτεμης! Γαντζωμένο στην απότομη βουνοπλαγιά, βρίσκεται το πανέμορφο μικρό Σπήλαιο, στολισμένο από πέτρινους χρωματιστούς καταρράκτες! Αρώματα κατακλύζουν την περιοχή και στην είσοδο οι δέκα δρακοντιές! Είναι εκεί και φυλάνε το πανέμορφο σπήλαιο όταν κοιμούνται οι όμορφες κόρες!

Μοναχικά δένδρα, που κατά τους χειμερινούς μήνες, γίνονται φυσικά φράγματα ενός ποταμού, που η πηγή του πρέπει να ξεκινά από πολύ ψηλά. Όλα αρμονικά φτιαγμένα! Μια ηρεμία αγγίζει το σώμα σου που σε προτρέπει να αφήσεις το μυαλό σου να παίξει το παιχνίδι του χρόνου. Σκέπτεσαι ότι κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο όμορφα! Σ’ εκείνη την περιοχή συναντήσαμε έναν νεαρό βοσκό, την μοναδική ανθρώπινη παρουσία στο άγριο και κακοτράχαλο βουνό.

Τι μας φανερώνουν τα αρχαία κτίσματα στην γύρω περιοχή; Γιατί σκεπάσαμε σκοπίμως σ’ αυτό το νησί όλα αυτά τα ανθρωπινά και φυσικά θαύματα, που για την καταστροφή τους σιωπούμε και κινούμαστε ολόγυρα τους σαν να μην τα βλέπουμε; Σα να θέλουμε να τα σβήσουμε όλα από τον χάρτη της ιστορίας; Kαι ύστερα, τι; ΤΕΛΟΣ!

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Η ιστορία αυτού του νησιού είναι ατέλειωτη και μαγική. Καθώς την διαβάζεις, χάνεσαι στην αγκαλιά του χρόνου και αφήνεσαι στα χέρια του ιστορικού. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσε το 1688 ο Ιταλός χαρτογράφος Francesco Piacenzza όταν επισκέφτηκε το νησί μας, με απώτερο σκοπό να χαρτογραφήσει και να αποτυπώσει με κάθε λεπτομέρεια τα κτίσματα του ιερού αυτού τόπου.

Ψηλαφίζοντας τον χάρτη του Piacenzza, διαβάζουμε όλα όσα θα μπορούσαν να προβάλουν το νησί μας στα πέρατα του κόσμου. Έτσι λοιπόν σε μια γωνία του, στο Βορειοδυτικό μέρος, ο χαρτογράφος καταγράφει ένα διώροφο περίεργο κτίσμα σημειώνοντας δίπλα την λέξη Σελήνη (Selene). Εμείς ακολουθήσαμε αυτήν την πορεία και στο τέλος της διαδρομής σταθήκαμε μπροστά στα θεμέλια ενός μεγάλου δίπατου κάστρου, που κρύβει στα σπλάχνα του έναν διπλό θολωτό αρχαίο ναό. Ιερό ενός ναού που έχει ένα σκαλιστό πέτρινο σύνθρονο, αποτελούμενο από τέσσερα μεγάλα ημικυκλικά πέτρινα σκαλοπάτια.

Κάστρο και ναός είναι κτισμένα στην κορυφή μιας βουνοπλαγιάς που καταλήγει στα απάνεμα νερά του Παρθενίου. Θαλασσινές ρώτες οδηγούσανε τους ναυτικούς σε αυτόν τον ιερό τόπο, για να ξαποστάσουν και να προσευχηθούν στους αγαπημένους τους θεούς.

Όλα αυτά ακόμα και σήμερα βρίσκονται στην θέση τους, λες και περιμένουν την θεά να γυρίσει στον ναό της οδηγώντας το χρυσό άρμα που σέρνουν τα δυο δυνατά άσπρα άλογα, να καθίσει και πάλι στον λευκό μαρμάρινο θρόνο της, ένα μαρμάρινο θρόνο που δυστυχώς ανθρώπινο χέρι απομάκρυνε από την θέση του. Δρακοντιές και δράκοι βρίσκονται εκεί γύρω, για να μας θυμίζουν με την παρουσία τους ότι το κάστρο της θεάς Σελήνης φυλάσσεται νύχτα και μέρα! Μιας θεάς που είχε πατέρα τον Τιτάνα Υπερίωνα, μάνα την Τιτάνια Θεία και αδελφή την Αυγή!

Απελπισμένες μέσα στα ερείπια του δίπατου πύργου, τριγυρνούν οι πεταλούδες φροντιστές κηπουροί της έπαυλης και θρηνούν την καταστροφή και την εγκατάλειψη του κάστρου! Είναι οι υπέροχες πεταλούδες (Epicallia villica), που ήταν κηπουροί της έπαυλης και τις μεταμόρφωσε η θεά σε πεταλούδες. Φροντιστές, ιππότες, και φύλακες, περιμένουν ξανά την επιστροφή της θεάς Σελήνης! Περιμένουν τους ιερείς να πάρουν από τα χέρια της θεάς το φάρμακο και τα φαρμάκια που προσφέρει πλουσιοπάροχα η γύρω περιοχή!

Μανδραγόρες και δρακοντιές, φύλακες και φροντιστές των κήπων, στέκονται εκεί για να πουν στον επόμενο χαρτογράφο που θα περάσει από την ιερή αυτή περιοχή, ότι για την καταστροφή αυτού του υπέροχου μεσαιωνικού κτίσματος, φταίμε όλοι εμείς, που με την αδιαφορία μας ρίξαμε το κάστρο κατά γης και μετατρέψαμε τον αρχαίο θολωτό ναό σε στάνη ζώων!

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Εκεί σε μια λοφοπλαγιά, υπάρχει ένα υπέροχο σπήλαιο γεμάτο από αρώματα και χρώματα και κατοικούν οι Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών! Στην είσοδο σε περιμένουν δράκοι φύλακες για να σου υπενθυμίζουν ότι πρέπει να σέβεσαι τον τόπο. Περιπλανώμενοι ένα μεσημέρι στην περιοχή του Παρθενίου, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την νεραϊδοσπηλιά!

Μέσα εκεί αντικρίσαμε υπέροχα χρώματα να λαμπιρίζουν και να χορεύουν επάνω τους οι ακτίνες του Ήλιου! Σταλακτίτες και σταλαγμίτες δροσίζουν ακόμα και σήμερα τον λουτρώνα που ζουν επί εκατοντάδες χρόνια οι πανέμορφες Ναϊάδες, οι νύμφες των νερών, οι κόρες του Δία! Λευκοί σταλακτίτες, μοναδικοί και υπέροχοι λαμπιρίζουν στην οροφή της σπηλιάς! Υγρά πρασινόμαυρα πετρώματα μαζί με απαλά μπεζ, συνθέτουν ολόγυρα τον εσωτερικό διά κοσμο του σπηλαίου. Λευκοί καταρράκτες από ασβεστόλιθο βρίσκονται στα πόδια σου!

Σχήματα μοναδικά ξεδιπλώνονται και ένας θρόνος σε καλεί να καθίσεις και να αισθανθείς για λίγο και εσύ βασιλιάς αυτής της πανέμορφης νεραϊδοσπηλιάς! Οι όμορφες νεράιδες σου επιτρέπουν να τα θαυμάζεις και να τα αγγίζεις προσεκτικά, γιατί τα θαύματα αυτά των θεών κουβαλούν στην πλάτη τους εκατομμύρια χρόνια. Απ’ αυτήν την νεραϊδοσπηλιά έφευγαν οι νύμφες και συνόδευαν την Άρτεμη στο άλλοτε δάσος του Παρθενίου, εκείνο το δάσος που εμείς ξεριζώσαμε και κάψαμε για χάρη ενός επιδοτούμενου προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Απέναντι και λίγο πιο πέρα από το Καστέλι υπάρχει ένας υπόγειος ποταμός με ιαματικά νερά, που κυλούν νύχτα και μέρα. Στη Ρίνα κυλά τα νερά του ασταμάτητα για εκατοντάδες χρόνια. Μέσα σε αυτά τα διαυγή νερά, ζουν και μεγαλώνουν οι νεράιδες, που μας τονίζουν την μεγάλη σημασία που έχει το νερό στην ζωή μας.

Λίγο πιο κάτω υπήρχε το έφορο λιβάδι του κάμπου, που έπαιζαν, τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με την Άρτεμη. Περιπλανιόντουσαν στις όμορφες καταπράσινες πλαγιές του βουνού, ενός βουνού, που από ανθρώπινο λάθος της άλλοτε Δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού κάηκε.

Προφανώς για μια από αυτές τις καλλίγραμμες γυναικείες φιγούρες θα είχαν διαβάσει οι Ιταλοί ναύτες, και ονόμασαν τον απάνεμο εκείνο κόλπο «Porto di Ρina». Κάθε φορά που με δική μας ευθύνη στερεύει μια πηγή μια νύμφη πεθαίνει από την λύπη της, διότι δεν μπορεί πλέον να ξεδιψάσει ζώα πουλιά και ανθρώπους!

Αχνά θυμάμαι ότι κάτι παρόμοιο πρέπει να είχε συμβεί στην περιοχή του αποτυχημένου φράγματος! Μάλιστα τότε έλεγαν ότι είχαν πεθάνει αρκετές Νύμφες, μιας και το τεχνητό φράγμα ήταν η αίτια να κλείσουν πολλές πηγές στην γύρω περιοχή.

Πέρασε η ώρα και σας κούρασα με την πολυλογία μου, θα σας πω όμως κι αυτό και κλείνω. Αυτό το σπήλαιο όπως και δεκάδες αλλά που υπάρχουν στο νησί μας, εάν φωτιστούν και καθαριστούν μπορεί να γίνουν πόλοι έλξης τουριστών. Σπήλαια και πηγές που απλόχερα έδωσε η φύση σε αυτόν τον τόπο που λέγετε Λέρος…

Χάρτης της τοποθεσίας

Προβολή χάρτη σε πλήρη οθόνη

Συντεταγμένες σημείου

• 37°11'39.4”N 26°47'56.8”E

• 37.194269, 26.799117

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Αγαπητέ διαβάτη,

Εάν ο δρόμος σου έχει για σταθμό την Λέρο, αξίζει τον κόπο να επισκεφτείς το Δρακοντόσπηλο! Με αυτήν την ονομασία θα βρεις το μεγαλύτερο φυσικό σπήλαιο της Λέρου, στην περιοχή Σκοινόντων, ανηφορίζοντας σε μια απόσταση διακοσίων μέτρων από την εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα. Την ονομασία του προφανώς την οφείλει σε ένα τεράστιο φίδι που φώλιαζε πολύ παλαιοτέρα μέσα σε αυτό. Αυτό και άλλα πολλά καταγράφει ο Δ. Οικονομόπουλος το 1888 όταν είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά το νησί μας. Λέγεται βέβαια από πολύ παλαιότερους, ότι εδώ πρέπει να ζούσε το μεγάλο φίδι Δράκος! Ήταν όπως λένε, γιος της Γαίας. Το ερπετό αυτό ζευγάρωσε με μια κοπέλα η οποία επισκεπτόταν συχνά το ιερό δάσος της Θέας Αρτέμιδος. Η εξερεύνηση αυτού του σπηλαίου, θα είναι για όλους εσάς μια μοναδική εμπειρία και περιπέτεια.

Οι πρώτες αναφορές για το σπήλαιο έρχονται από προηγούμενους αιώνες, τότε που οι μαύροι πειρατές ήταν ο φόβος και ο τρόμος των νησιών μας. Πολύ αργότερα, ο συγγραφέας, υποναύαρχος ALDO LEVI, αναφέρει στο βιβλίο «Γεγονότα στο Αιγαίο», ότι κατά τους βομβαρδισμούς του 1943 οι Ιταλοί αφού πρώτα έκτισαν έναν πετρόκτιστο ντουβάρι στην είσοδο, μετέφεραν τα πυρομαχικά τους σε αυτό το φυσικό σπήλαιο, μιας και από αέρος ήταν αδύνατη η ανίχνευση του, λόγω του ότι δεκάδες τεράστια βράχια είναι μπροστά από την σπήλια.

Ένα δημιούργημα της φύσης για το οποίο ίσως κάποτε ενδιαφερθεί η αρχαιολογική σκαπάνη, έτσι που από τα τυχαία ευρήματα θα ανασύρουν στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο μυστικό αυτού του ιδιαίτερου σπηλαίου! Μια από τις προηγούμενες ηλιόλουστες ημέρες λοιπόν, μου ζήτησαν κάποιοι φίλοι, άνθρωποι που μεταφέρουν την ιστορία στους νέους, να τους πάω να δουν το Δρακοντόσπηλο από κοντά. Εγώ βέβαια, δεν άνοιξα ποτέ καμιά συζήτηση για το τεράστιο φίδι Δράκο, που ακόμα και σήμερα φημολογείται ότι πρέπει να είναι εκεί γύρω. Λένε ότι έχει συνηθίσει τους ανθρώπους και μάλλον τους αποφεύγει…! Και κάπως έτσι κτίζεται η ιστορία αυτού του πανέμορφου κατά τα αλλά σπηλαίου.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.