Ο Αντόνιο Χολερίδης γεννήθηκε το 1940 στην Μακεδονία και πάτησε πόδι για πρώτη φορά στο νησί της Άρτεμις το 1957 ως μαθητής των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών. Γνώρισε και αγάπησε σε αυτόν τον τόπο μεταξύ άλλων και τον δάσκαλό του Ιωάννη Kουρμαδιά. Ακολούθησε την τέχνη του ηλεκτροσυγκολλητή – οξυγονοκολλητή, μια τέχνη που τον συντροφεύει από μικρό έως και στα γεράματα του.

Ο ορφανός από γονείς μαθητής των Β. Τ. Σχολών μεγάλωσε, έμαθε την τέχνη και κάποια μέρα πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την ιδιαίτερή του πατρίδα. Ποτέ όμως όσα χρόνια και αν πέρασαν δεν ξέχασε τον αγαπημένο του δάσκαλο, δεν ξέχασε το νησί που του έδωσε τα εφόδια για την επαγγελματική επιτυχία στην υπόλοιπη ζωή του.

Ο Αντόνιο Χολερίδης επέστρεψε στο νησί ως άλλος σταυροφόρος το 1997, φέρνοντας με το φορτηγό του στο νησί που τον σπούδασε και τον άνδρωσε, το σύμβολο του Χριστιανισμού. Ένα σιδερένιο σταυρό ύψους εικοσιένα μέτρων, άνοιγμα επτά και βάρους δυο τόνων! Ο Αντόνιο παρά τα γραφειοκρατικά εμπόδια, κατάφερε να μεταφέρει με το φορτηγό του από τα Άθυρα Γιαννιτσών του νομού Πέλλας και να στήσει με την βοήθεια του δήμου στο βουνό Μεροβίγλι τον σταυρό.

Όνειρο μιας ζωής ήταν να δει τον Σταυρό φωτισμένο στο πιο κεντρικό βουνό της Νήσου Λέρου. Τα χρόνια πέρασαν, ο σταυρός κάποτε φωτίστηκε και ήταν όπως λένε στολίδι για το νησί. Σε μάγευε με την μεγαλεπήβολη παρουσία του.

Σήμερα τα φώτα από τους προβολείς έσβησαν! Τα φωτιστικά καταστράφηκαν από βανδάλους που προφανώς δεν γνώρισαν την υπέροχη και ευγενική ψύχη του σύγχρονου σταυροφόρου Αντόνιο. Σήμερα και εγώ με την σειρά μου ζητώ από τον δήμαρχο και τον κλήρο να συναποφασίσουν και να φωτιστεί ξανά το υπέροχο αυτό έργο που έφτιαξε με τα χέρια του ένας ηλικιωμένος πιστός εις τον Χριστό άντρας! Καμία εργασία και κανένα έργο δεν είναι μη πραγματοποιήσιμο όταν υπάρχει πυγμή και θέληση.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Αγαπητέ μου πάτερα,

Eδώ και δύο μήνες υπηρετώ στην απομακρυσμένη Λέρο ως ναύτης στην βορειοδυτική ναυτική πυροβολαρχία Farinata ή Μάρκελο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 262 μέτρων από την θάλασσα. Όλα εδώ είναι δύσκολα. Όλα είναι διαφορετικά πλέον από το προηγούμενο γράμμα που σας είχα στείλει. Θυμάσαι, τότε που ακόμα ζούσε και η μαμά. Αγαπητέ πάτερα τα πράγματα άλλαξαν για εμάς. Τον τελευταίο καιρό όλοι γνωρίζαμε ότι ο εχθρός μας ήταν οι Άγγλοι. Αυτοί ερχόντουσαν με τα αεροπλάνα τους και μας βομβάρδιζαν τις νύχτες. Όμως τον τελευταίο μήνα το σκηνικό άλλαξε και δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται… Τώρα μας βομβαρδίζουν τα Γερμανικά στούκας και οι Άγγλοι βρίσκονται στα ίδια χαρακώματα με εμάς!

Έχω χάσει τις μέρες και τις ώρες, πρωί και βράδυ τα εχθρικά αεροπλάνα βρίσκονται πάνω από τα κεφάλια μας. Χθες τραυματίστηκε και ο Giovanni. Ήταν το παλικάρι στο διπλανό χαράκωμα. Τον βρήκε στο πόδι ένα αδέσποτο βλήμα και ούρλιαζε, βόγκαγε από τους πόνους. Τον μετέφεραν επάνω σε μια σανίδα στο υπόγειο νοσοκομείο του Porto Lago. Aπό τότε δεν τον έχω ξαναδεί. Είναι ο δέκατος πέμπτος φίλος που χάνουμε τον τελευταίο καιρό και έχουμε μείνει λίγοι και φοβισμένοι! Έχουμε να κοιμηθούμε πολλές πολλές μέρες και το φαγητό το τρώμε όρθιοι στα χαρακώματα και πολλές φορές δεν έρχεται καθόλου. Το νερό είναι λιγοστό και δεν φτάνει για όλους.

Αγαπητέ πατέρα, ξέρω ότι με αυτά που σου γράφω σε στεναχωρώ αλλά δεν ξέρω σε ποιον να τα πω και ποιος να με πονέσει. Περνάμε δύσκολα πάνω σ’ αυτό το βουνό και δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται όλα αυτά. Έχω καιρό να πάρω γράμμα από τον αδελφό μου τον μεγάλο και ανησυχώ… Άκουσα από τον Λοχαγό Accolla F. ότι μια δικιά μας νηοπομπή προχθές έπεσε πάνω σε νάρκες. Ελπίζω ο Roberto να είναι καλά γιατί δεν θα αντέξω και άλλη απώλεια…

Φοβάμαι.. και ξέρω ότι με αυτά τα λόγια μου δεν σε κάνω υπερήφανο! Όμως φοβάμαι πατέρα να πάω μόνος το βράδυ στην μακρινή σκοπιά. Απέχει από τον στρατώνα σχεδόν 2 χιλιόμετρα, βρίσκεται στην άλλη άκρη του βουνού. Είναι σαν μια μοναχική αετοφωλιά στημένη πάνω σε ένα γκρεμό και βλέπει την θάλασσα! Φυσάει από παντού, φυσάει συνέχεια και εγώ κρυώνω και φοβάμαι. Δεν θέλω να πηγαίνω εκεί, αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά. Άκουσα τον λοχαγό μας να λέει ότι περιμένουν από τους Γερμανούς χερσαία επίθεση. Τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι ίσως να είναι το τελευταίο μου γράμμα και ότι μπορεί να μην σας ξαναδώ!

Να προσέχεις σε παρακαλώ τον μικρό μας και να μου φιλήσεις την Καρμέλα! Να τους πεις ότι τους αγαπώ και ελπίζω με την βοήθεια του Θεού να είμαστε σύντομα και πάλι μαζί.

Με σεβασμό και αγάπη, ο γιός σου.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Igino Lega… έτσι ονομαζόταν ο θρησκευτικός πατέρας των Ιταλών στην αεροναυτική βάση της νήσου Λέρου. Ένας κληρικός με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού που στάλθηκε από την Ιταλία στο ακριτικό νησί της Λέρου τον Φεβρουάριο του 1942. Τον ίδιο χρόνο το νησί δέχτηκε τρεις απανωτές αεροπορικές επιθέσεις βρετανικών αεροπλάνων, με αποτέλεσμα η τρίτη να επιφέρει το θανατηφόρο πλήγμα σε τριάντα τουλάχιστον άτομα. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 με την Ιταλική ανακωχή, τα πράγματα άλλαξαν και ο εχθρός της Ιταλικής φρουράς ήταν τα γερμανικά στρατεύματα.

Ο ρόλος του κληρικού άλλαξε ριζικά. Μαζί με τα θρησκευτικά του καθήκοντα σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην εμψύχωση και την στήριξη των υπερασπιστών του νησιού. Οι βομβαρδισμοί των 52 ημερών φώλιασαν στην ψυχή των στρατιωτών τον φόβο, την κούραση αλλά και την απελπισία. Δίπλα τους όμως σε καθημερινή βάση ήταν ο ακούραστος Ιησουίτης παπάς. Αψηφώντας τις εκατοντάδες βόμβες που έπεφταν γύρω του, πήγαινε από πυροβολαρχία σε πυροβολαρχία με τα πόδια, εμψυχώνοντας τους καταπονημένους στρατιώτες του.

Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1943 ο ακούραστος κληρικός καθώς γυρνούσε με ένα φορτηγάκι από το Παρθένι προς το Λακκί, στην διασταύρωση του δρόμου που οδηγεί προς το Κλειδί, δέχτηκε αεροπορική επίθεση, με αποτέλεσμα το μικρό αυτοκίνητο να ξεφύγει από τον δρόμο και να βρεθεί μέσα στο χαντάκι. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να χαλυβδώσει ακόμα περισσότερο τις ψυχές και τα χέρια των στρατιωτών. Προς το τέλος της σκληρής χερσαίας μάχης που έγινε μετά την απόβαση των Γερμανών, βρέθηκε να είναι δίπλα στους στρατιώτες ως πλήρωμα ενός πολυβόλου και να αμύνεται με τους υπολοίπους αψηφώντας την ζωή του ακόμα φορά.

Ο πατέρας Igino Lega στις 16 Νοέμβριου του 1943 σύρθηκε αιχμάλωτος, μαζί με όλους τους άλλους συμπολεμιστές του, στην περιοχή των Λεπίδων. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1943 οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με το πλοίο Leopardi στον Πειραιά και από εκεί σε γερμανικά στρατόπεδα κράτησης. Ο ακούραστος κληρικός ζήτησε να μεταφερθεί μαζί με τους υπολοίπους στρατιώτες, αρνούμενος την ιδιαίτερη μεταχείριση που του είχε προσφερθεί από την γερμανική διοίκηση.

Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, ο πατέρας Lega επαναπατρίστηκε ρακένδυτος και καταβεβλημένος από τις κακουχίες της φυλάκισης του. Στις 15 Μαρτίου 1951 επιστρέφοντας στο σπίτι με το ποδήλατό του, είχε ένα οδικό ατύχημα κατά το όποιο έσπασε την κνήμη του. Ήταν ένα τραύμα που δεν αξιολογήθηκε σωστά, με αποτέλεσμα ο ιερέας να χάσει την ζωή του μετά από έξι ημέρες.

Ένας ακούραστος ιερέας που αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος από τους ναύτες που πολέμησαν μαζί του, αλλά και από τους ανθρώπους του νησιού, γιατί ήταν πάντα κοντά σε όλους τους ανθρώπους, είτε ήταν Καθολικοί, είτε Ορθόδοξοι, καταφέρνοντας με την αγάπη του να τους ενώνει! Ένας άνθρωπος, ο όποιος δικαίως τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο ανδρείας!

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

«Μανούλα θα γυρίσω γιατί σ΄ αγαπώ!» Αυτό είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του, ένας Ιταλός στρατιώτης ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την εποχή στα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Ήταν μόλις εικοσιδύο ετών! Βρισκόμαστε στο προτελευταίο έτος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ιταλία έχει συνθηκολογήσει (8 Σεπτεμβρίου 1943) και οι Γερμανοί επιτίθενται με σφοδρότητα στα Δωδεκάνησα. Η Ιταλική φρουρά αμύνεται μαζί με τους συμμάχους εναντίων των Γερμανών, όμως τα νησιά μας το ένα μετά το άλλο βρίσκονται υπό καθεστώς αιχμαλωσίας.

Το επιταγμένο σαπιοκάραβο από τους Ναζί ατμόπλοιο «Oria» απέπλευσε από τη Ρόδο για τον Πειραιά, στις 11 Φεβρουαρίου του 1944 με 4.115 Ιταλούς αιχμάλωτους στρατιώτες, εγκλείστους στα αμπάρια του. Ήταν άνθρωποι, ήταν η φρουρά της Ρόδου αλλά και της Λέρου, ήταν οι στρατιωτικοί που αρνήθηκαν να ενταχθούν και να υπηρετήσουν τον ναζισμό. Στις 12-2-1944 κατά τη διάρκεια της νύχτας, το πλοίο προσάραξε κτυπώντας στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, ανοιχτά του Σουνίου. Το σαπιοκάραβο γρήγορα βυθίστηκε αφήνοντας για λίγο την πλώρη του στον αέρα. Οι μόνοι διασωθέντες από αυτό το ναυάγιο ήταν οι Γερμανοί δεσμώτες, ο καπετάνιος, ο Έλληνας μηχανικός και μερικοί Ιταλοί, μετρημένοι στα δάκτυλα.

Το πολύνεκρο αυτό ναυάγιο, που ξεπερνά κατά πολύ αυτό του Τιτανικού (1.523 νεκροί), δεν καταγράφηκε πουθενά. Ούτε στα συμβάντα των ελληνικών λιμεναρχείων, ούτε στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, ούτε στις Αθηναϊκές εφημερίδες που δεν ανέφεραν λέξη. Οι παραλίες από τον Χάρακα έως το Λαγονήσι, γέμισαν πτώματα που θύμιζαν «μαρίδα στο τηγάνι», σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός κατοίκου της περιοχής. Η ναζιστική λογοκρισία είχε απαγορεύσει την καταγραφή ή τη δημοσίευση οποιασδήποτε σχετικής πληροφορίας. Το τραγικό είναι, ότι επί δυο εικοσιτετράωρα, τα ρυμουλκά «Βαλκάν» και «Τιτάν», επιχειρούσαν να πλησιάσουν και να απεγκλωβίσουν τους εναπομείναντες εγκλείστους στα αμπάρια Ιταλούς, κάτι που δεν κατόρθωσαν ποτέ λόγω κακοκαιρίας. Δυστυχώς, ο μικρός εικοσιδυάχρονος στρατιώτης που είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του «μαμά σε αγαπώ»… δεν γύρισε ποτέ…

Τα επόμενα χρόνια πολλοί δύτες καταδύθηκαν στο ναυάγιο του «Oria» και έδωσαν κατά καιρούς τις δικές τους μαρτυρίες. Η κυρίως όμως έρευνα καθώς και ταυτοποίηση, του «Oria» έγινε από τον έμπειρο δύτη Αριστοτέλη Ζερβούδη το 1999. Το 2002 μετά από ερεύνα του ιδίου, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το ιστορικό της βύθισης, όπως αυτό βρέθηκε στα αρχεία της γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης. Και βέβαια ο φίλος δύτης, Telis Zervoudis που ταυτοποίησε το ναυάγιο του «Oria», σε ένα σχόλιο του ευγενικά μας γράφει:

«Την καραβάνα της φωτογραφίας του Fransesco Andreozzi την επέστρεψα στις 2 αδελφές του και στον αδελφό του που ακόμα τον περίμεναν να επιστρέψει…»

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον δύτη και φίλο Teli Zervoudi. (Η αναφορά αυτή έγινε από την σελίδα μας στο Facebook στις 16 Σεπτεμβρίου του 2016). Επανερχόμενοι μετά από τόσα χρόνια αναδημοσιεύουμε το τραγικό συμβάν εις μνήμη των αδικοχαμένων στρατιωτών.

Σήμερα το θέμα έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Την προηγούμενη Κυριακή (σ.σ. 9 Φεβρουαρίου 2020) πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του ΣΚΑΪ και της Ιταλικής πρεσβείας, δενδροφύτευση 4.100 περίπου κυπαρισσιών, ισάριθμων με τους Ιταλούς στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους εγκλωβισμένοι στα αμπάρια του σαπιοκάραβου. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έλαβε χώρα στη περιοχή της Παλαιάς Φώκαιας (μετά τα Καλύβια).

«Η δεντροφύτευση της Κυριακής έχει ιστορική υπόσταση, διότι πραγματοποιείται για να τιμηθεί η μνήμη των 4.100 περίπου Ιταλών αιχμαλώτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που έχασαν τη ζωή τους, όταν το ατμόπλοιο «Oria» (SS Oria) προσέκρουσε στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος στο Σαρωνικό, στις 12 Φεβρουαρίου του 1944.»

Προβολή του φωτογραφικού άλμπουμ ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.