Ο Αντόνιο Χολερίδης γεννήθηκε το 1940 στην Μακεδονία και πάτησε πόδι για πρώτη φορά στο νησί της Άρτεμις το 1957 ως μαθητής των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών. Γνώρισε και αγάπησε σε αυτόν τον τόπο μεταξύ άλλων και τον δάσκαλό του Ιωάννη Kουρμαδιά. Ακολούθησε την τέχνη του ηλεκτροσυγκολλητή – οξυγονοκολλητή, μια τέχνη που τον συντροφεύει από μικρό έως και στα γεράματα του.

Ο ορφανός από γονείς μαθητής των Β. Τ. Σχολών μεγάλωσε, έμαθε την τέχνη και κάποια μέρα πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την ιδιαίτερή του πατρίδα. Ποτέ όμως όσα χρόνια και αν πέρασαν δεν ξέχασε τον αγαπημένο του δάσκαλο, δεν ξέχασε το νησί που του έδωσε τα εφόδια για την επαγγελματική επιτυχία στην υπόλοιπη ζωή του.

Ο Αντόνιο Χολερίδης επέστρεψε στο νησί ως άλλος σταυροφόρος το 1997, φέρνοντας με το φορτηγό του στο νησί που τον σπούδασε και τον άνδρωσε, το σύμβολο του Χριστιανισμού. Ένα σιδερένιο σταυρό ύψους εικοσιένα μέτρων, άνοιγμα επτά και βάρους δυο τόνων! Ο Αντόνιο παρά τα γραφειοκρατικά εμπόδια, κατάφερε να μεταφέρει με το φορτηγό του από τα Άθυρα Γιαννιτσών του νομού Πέλλας και να στήσει με την βοήθεια του δήμου στο βουνό Μεροβίγλι τον σταυρό.

Όνειρο μιας ζωής ήταν να δει τον Σταυρό φωτισμένο στο πιο κεντρικό βουνό της Νήσου Λέρου. Τα χρόνια πέρασαν, ο σταυρός κάποτε φωτίστηκε και ήταν όπως λένε στολίδι για το νησί. Σε μάγευε με την μεγαλεπήβολη παρουσία του.

Σήμερα τα φώτα από τους προβολείς έσβησαν! Τα φωτιστικά καταστράφηκαν από βανδάλους που προφανώς δεν γνώρισαν την υπέροχη και ευγενική ψύχη του σύγχρονου σταυροφόρου Αντόνιο. Σήμερα και εγώ με την σειρά μου ζητώ από τον δήμαρχο και τον κλήρο να συναποφασίσουν και να φωτιστεί ξανά το υπέροχο αυτό έργο που έφτιαξε με τα χέρια του ένας ηλικιωμένος πιστός εις τον Χριστό άντρας! Καμία εργασία και κανένα έργο δεν είναι μη πραγματοποιήσιμο όταν υπάρχει πυγμή και θέληση.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Αγαπητέ μου πάτερα,

Eδώ και δύο μήνες υπηρετώ στην απομακρυσμένη Λέρο ως ναύτης στην βορειοδυτική ναυτική πυροβολαρχία Farinata ή Μάρκελο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 262 μέτρων από την θάλασσα. Όλα εδώ είναι δύσκολα. Όλα είναι διαφορετικά πλέον από το προηγούμενο γράμμα που σας είχα στείλει. Θυμάσαι, τότε που ακόμα ζούσε και η μαμά. Αγαπητέ πάτερα τα πράγματα άλλαξαν για εμάς. Τον τελευταίο καιρό όλοι γνωρίζαμε ότι ο εχθρός μας ήταν οι Άγγλοι. Αυτοί ερχόντουσαν με τα αεροπλάνα τους και μας βομβάρδιζαν τις νύχτες. Όμως τον τελευταίο μήνα το σκηνικό άλλαξε και δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται… Τώρα μας βομβαρδίζουν τα Γερμανικά στούκας και οι Άγγλοι βρίσκονται στα ίδια χαρακώματα με εμάς!

Έχω χάσει τις μέρες και τις ώρες, πρωί και βράδυ τα εχθρικά αεροπλάνα βρίσκονται πάνω από τα κεφάλια μας. Χθες τραυματίστηκε και ο Giovanni. Ήταν το παλικάρι στο διπλανό χαράκωμα. Τον βρήκε στο πόδι ένα αδέσποτο βλήμα και ούρλιαζε, βόγκαγε από τους πόνους. Τον μετέφεραν επάνω σε μια σανίδα στο υπόγειο νοσοκομείο του Porto Lago. Aπό τότε δεν τον έχω ξαναδεί. Είναι ο δέκατος πέμπτος φίλος που χάνουμε τον τελευταίο καιρό και έχουμε μείνει λίγοι και φοβισμένοι! Έχουμε να κοιμηθούμε πολλές πολλές μέρες και το φαγητό το τρώμε όρθιοι στα χαρακώματα και πολλές φορές δεν έρχεται καθόλου. Το νερό είναι λιγοστό και δεν φτάνει για όλους.

Αγαπητέ πατέρα, ξέρω ότι με αυτά που σου γράφω σε στεναχωρώ αλλά δεν ξέρω σε ποιον να τα πω και ποιος να με πονέσει. Περνάμε δύσκολα πάνω σ’ αυτό το βουνό και δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται όλα αυτά. Έχω καιρό να πάρω γράμμα από τον αδελφό μου τον μεγάλο και ανησυχώ… Άκουσα από τον Λοχαγό Accolla F. ότι μια δικιά μας νηοπομπή προχθές έπεσε πάνω σε νάρκες. Ελπίζω ο Roberto να είναι καλά γιατί δεν θα αντέξω και άλλη απώλεια…

Φοβάμαι.. και ξέρω ότι με αυτά τα λόγια μου δεν σε κάνω υπερήφανο! Όμως φοβάμαι πατέρα να πάω μόνος το βράδυ στην μακρινή σκοπιά. Απέχει από τον στρατώνα σχεδόν 2 χιλιόμετρα, βρίσκεται στην άλλη άκρη του βουνού. Είναι σαν μια μοναχική αετοφωλιά στημένη πάνω σε ένα γκρεμό και βλέπει την θάλασσα! Φυσάει από παντού, φυσάει συνέχεια και εγώ κρυώνω και φοβάμαι. Δεν θέλω να πηγαίνω εκεί, αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά. Άκουσα τον λοχαγό μας να λέει ότι περιμένουν από τους Γερμανούς χερσαία επίθεση. Τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι ίσως να είναι το τελευταίο μου γράμμα και ότι μπορεί να μην σας ξαναδώ!

Να προσέχεις σε παρακαλώ τον μικρό μας και να μου φιλήσεις την Καρμέλα! Να τους πεις ότι τους αγαπώ και ελπίζω με την βοήθεια του Θεού να είμαστε σύντομα και πάλι μαζί.

Με σεβασμό και αγάπη, ο γιός σου.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Igino Lega… έτσι ονομαζόταν ο θρησκευτικός πατέρας των Ιταλών στην αεροναυτική βάση της νήσου Λέρου. Ένας κληρικός με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού που στάλθηκε από την Ιταλία στο ακριτικό νησί της Λέρου τον Φεβρουάριο του 1942. Τον ίδιο χρόνο το νησί δέχτηκε τρεις απανωτές αεροπορικές επιθέσεις βρετανικών αεροπλάνων, με αποτέλεσμα η τρίτη να επιφέρει το θανατηφόρο πλήγμα σε τριάντα τουλάχιστον άτομα. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 με την Ιταλική ανακωχή, τα πράγματα άλλαξαν και ο εχθρός της Ιταλικής φρουράς ήταν τα γερμανικά στρατεύματα.

Ο ρόλος του κληρικού άλλαξε ριζικά. Μαζί με τα θρησκευτικά του καθήκοντα σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην εμψύχωση και την στήριξη των υπερασπιστών του νησιού. Οι βομβαρδισμοί των 52 ημερών φώλιασαν στην ψυχή των στρατιωτών τον φόβο, την κούραση αλλά και την απελπισία. Δίπλα τους όμως σε καθημερινή βάση ήταν ο ακούραστος Ιησουίτης παπάς. Αψηφώντας τις εκατοντάδες βόμβες που έπεφταν γύρω του, πήγαινε από πυροβολαρχία σε πυροβολαρχία με τα πόδια, εμψυχώνοντας τους καταπονημένους στρατιώτες του.

Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1943 ο ακούραστος κληρικός καθώς γυρνούσε με ένα φορτηγάκι από το Παρθένι προς το Λακκί, στην διασταύρωση του δρόμου που οδηγεί προς το Κλειδί, δέχτηκε αεροπορική επίθεση, με αποτέλεσμα το μικρό αυτοκίνητο να ξεφύγει από τον δρόμο και να βρεθεί μέσα στο χαντάκι. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να χαλυβδώσει ακόμα περισσότερο τις ψυχές και τα χέρια των στρατιωτών. Προς το τέλος της σκληρής χερσαίας μάχης που έγινε μετά την απόβαση των Γερμανών, βρέθηκε να είναι δίπλα στους στρατιώτες ως πλήρωμα ενός πολυβόλου και να αμύνεται με τους υπολοίπους αψηφώντας την ζωή του ακόμα φορά.

Ο πατέρας Igino Lega στις 16 Νοέμβριου του 1943 σύρθηκε αιχμάλωτος, μαζί με όλους τους άλλους συμπολεμιστές του, στην περιοχή των Λεπίδων. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1943 οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με το πλοίο Leopardi στον Πειραιά και από εκεί σε γερμανικά στρατόπεδα κράτησης. Ο ακούραστος κληρικός ζήτησε να μεταφερθεί μαζί με τους υπολοίπους στρατιώτες, αρνούμενος την ιδιαίτερη μεταχείριση που του είχε προσφερθεί από την γερμανική διοίκηση.

Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, ο πατέρας Lega επαναπατρίστηκε ρακένδυτος και καταβεβλημένος από τις κακουχίες της φυλάκισης του. Στις 15 Μαρτίου 1951 επιστρέφοντας στο σπίτι με το ποδήλατό του, είχε ένα οδικό ατύχημα κατά το όποιο έσπασε την κνήμη του. Ήταν ένα τραύμα που δεν αξιολογήθηκε σωστά, με αποτέλεσμα ο ιερέας να χάσει την ζωή του μετά από έξι ημέρες.

Ένας ακούραστος ιερέας που αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος από τους ναύτες που πολέμησαν μαζί του, αλλά και από τους ανθρώπους του νησιού, γιατί ήταν πάντα κοντά σε όλους τους ανθρώπους, είτε ήταν Καθολικοί, είτε Ορθόδοξοι, καταφέρνοντας με την αγάπη του να τους ενώνει! Ένας άνθρωπος, ο όποιος δικαίως τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο ανδρείας!

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

«Μανούλα θα γυρίσω γιατί σ΄ αγαπώ!» Αυτό είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του, ένας Ιταλός στρατιώτης ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την εποχή στα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Ήταν μόλις εικοσιδύο ετών! Βρισκόμαστε στο προτελευταίο έτος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ιταλία έχει συνθηκολογήσει (8 Σεπτεμβρίου 1943) και οι Γερμανοί επιτίθενται με σφοδρότητα στα Δωδεκάνησα. Η Ιταλική φρουρά αμύνεται μαζί με τους συμμάχους εναντίων των Γερμανών, όμως τα νησιά μας το ένα μετά το άλλο βρίσκονται υπό καθεστώς αιχμαλωσίας.

Το επιταγμένο σαπιοκάραβο από τους Ναζί ατμόπλοιο «Oria» απέπλευσε από τη Ρόδο για τον Πειραιά, στις 11 Φεβρουαρίου του 1944 με 4.115 Ιταλούς αιχμάλωτους στρατιώτες, εγκλείστους στα αμπάρια του. Ήταν άνθρωποι, ήταν η φρουρά της Ρόδου αλλά και της Λέρου, ήταν οι στρατιωτικοί που αρνήθηκαν να ενταχθούν και να υπηρετήσουν τον ναζισμό. Στις 12-2-1944 κατά τη διάρκεια της νύχτας, το πλοίο προσάραξε κτυπώντας στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, ανοιχτά του Σουνίου. Το σαπιοκάραβο γρήγορα βυθίστηκε αφήνοντας για λίγο την πλώρη του στον αέρα. Οι μόνοι διασωθέντες από αυτό το ναυάγιο ήταν οι Γερμανοί δεσμώτες, ο καπετάνιος, ο Έλληνας μηχανικός και μερικοί Ιταλοί, μετρημένοι στα δάκτυλα.

Το πολύνεκρο αυτό ναυάγιο, που ξεπερνά κατά πολύ αυτό του Τιτανικού (1.523 νεκροί), δεν καταγράφηκε πουθενά. Ούτε στα συμβάντα των ελληνικών λιμεναρχείων, ούτε στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, ούτε στις Αθηναϊκές εφημερίδες που δεν ανέφεραν λέξη. Οι παραλίες από τον Χάρακα έως το Λαγονήσι, γέμισαν πτώματα που θύμιζαν «μαρίδα στο τηγάνι», σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός κατοίκου της περιοχής. Η ναζιστική λογοκρισία είχε απαγορεύσει την καταγραφή ή τη δημοσίευση οποιασδήποτε σχετικής πληροφορίας. Το τραγικό είναι, ότι επί δυο εικοσιτετράωρα, τα ρυμουλκά «Βαλκάν» και «Τιτάν», επιχειρούσαν να πλησιάσουν και να απεγκλωβίσουν τους εναπομείναντες εγκλείστους στα αμπάρια Ιταλούς, κάτι που δεν κατόρθωσαν ποτέ λόγω κακοκαιρίας. Δυστυχώς, ο μικρός εικοσιδυάχρονος στρατιώτης που είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του «μαμά σε αγαπώ»… δεν γύρισε ποτέ…

Τα επόμενα χρόνια πολλοί δύτες καταδύθηκαν στο ναυάγιο του «Oria» και έδωσαν κατά καιρούς τις δικές τους μαρτυρίες. Η κυρίως όμως έρευνα καθώς και ταυτοποίηση, του «Oria» έγινε από τον έμπειρο δύτη Αριστοτέλη Ζερβούδη το 1999. Το 2002 μετά από ερεύνα του ιδίου, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το ιστορικό της βύθισης, όπως αυτό βρέθηκε στα αρχεία της γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης. Και βέβαια ο φίλος δύτης, Telis Zervoudis που ταυτοποίησε το ναυάγιο του «Oria», σε ένα σχόλιο του ευγενικά μας γράφει:

«Την καραβάνα της φωτογραφίας του Fransesco Andreozzi την επέστρεψα στις 2 αδελφές του και στον αδελφό του που ακόμα τον περίμεναν να επιστρέψει…»

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον δύτη και φίλο Teli Zervoudi. (Η αναφορά αυτή έγινε από την σελίδα μας στο Facebook στις 16 Σεπτεμβρίου του 2016). Επανερχόμενοι μετά από τόσα χρόνια αναδημοσιεύουμε το τραγικό συμβάν εις μνήμη των αδικοχαμένων στρατιωτών.

Σήμερα το θέμα έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Την προηγούμενη Κυριακή (σ.σ. 9 Φεβρουαρίου 2020) πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του ΣΚΑΪ και της Ιταλικής πρεσβείας, δενδροφύτευση 4.100 περίπου κυπαρισσιών, ισάριθμων με τους Ιταλούς στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους εγκλωβισμένοι στα αμπάρια του σαπιοκάραβου. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έλαβε χώρα στη περιοχή της Παλαιάς Φώκαιας (μετά τα Καλύβια).

«Η δεντροφύτευση της Κυριακής έχει ιστορική υπόσταση, διότι πραγματοποιείται για να τιμηθεί η μνήμη των 4.100 περίπου Ιταλών αιχμαλώτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που έχασαν τη ζωή τους, όταν το ατμόπλοιο «Oria» (SS Oria) προσέκρουσε στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος στο Σαρωνικό, στις 12 Φεβρουαρίου του 1944.»

Προβολή του φωτογραφικού άλμπουμ ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ήταν άνοιξη του 1942 όταν ένας πιλότος της Ιταλικής αεροπορίας αποφάσισε με τον πιο παράτολμο τρόπο, να προσφέρει στην αγαπημένη του ένα μπουκέτο τριαντάφυλλα για να της δείξει την αγάπη του! Ο νεαρός Ιταλός πιλότος υπηρετούσε στην αεροναυτική βάση των Λεπίδων ή βάση Rossetti. Ήταν ένα γαλήνιο πρωινό μιας ανοιξιάτικης ημέρας, όταν ο ρομαντικός εκείνος νέος θέλησε να περάσει με το μαχητικό υδροπλάνο του, πάνω από το σπίτι της και να ρίξει από το πιλοτήριο ένα μπουκέτο κόκκινα τριαντάφυλλα στην αυλή της αγαπημένης του. Αψηφώντας το χαμηλό ύψος και αγγίζοντας σχεδόν με τα φτερά του αεροπλάνου την ταράτσα του σπιτιού, έκανε τον τελευταίο αλλά και μοιραίο ελιγμό της ζωής του.

Με έναν ανατριχιαστικό υπόκωφο ήχο, το αεροπλάνο κατέπεσε και συνετρίβη στα αβαθή νερά του κόλπου. Ήταν δεν ήταν διακόσια μέτρα από το σημείο που βρίσκεται σήμερα ο Μύλος της Αγ. Μαρίνας. Το άσχημο νέο διαδόθηκε γρήγορα και όλη η Λέρος αναστατώθηκε με το τραγικό τέλος του ερωτευμένου άντρα.

Η Διοίκηση της βάσης προχώρησε γρήγορα στον απεγκλωβισμό του άντρα, χρησιμοποιώντας τον Λεριό αυτοδύτη Γάνκη. Όμως παρά τις φιλότιμες, γρήγορες και επιδέξιες κινήσεις του δύτη, ο νεαρός πιλότος ανασύρθηκε νεκρός και μεταφέρθηκε με μία βάρκα στην προβλήτα της Αγ. Μαρίνας.

Έτσι τα κόκκινα τριαντάφυλλα του πιλότου, μαράζωσαν στην αυλή της πανέμορφης μελαχρινής Ιταλίδας. Λέγεται δε, ότι κάποιοι από την γειτονιά άκουγαν για χρόνια να πετά τις νύχτες ένα αεροπλάνο επάνω από το σπίτι της. Αυτήν την τόσο ρομαντική και θλιβερή ιστορία, μου μετέφεραν οι φίλοι Καρπάθιος Γιάννης, Φραντζής Κουβάς και Άννα Καλογεροπούλου. Είναι άνθρωποι που είδαν και έζησαν από κοντά αυτήν την τραγική ιστορία των δυο ερωτευμένων νέων.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Την δύσκολη δεκαετία του 1920, έρχεται να προστεθεί ένα ξεχωριστό παιδί σε μια πολυμελή οικογένεια. Γεννήθηκε σε μια δύσκολη εποχή και έπρεπε από μικρός να παλέψει μαζί με τα υπόλοιπα αδέλφια του στον αγώνα της ζωής. Από μικρός ξεκίνησε να ακολουθεί την δική του πορεία, την δική του εκείνη ρότα που του έταξε η μοίρα. Από πολύ νωρίς οι Ιταλοί μάστορες τον ξεχώρισαν για την οξυδέρκεια του και τον τοποθέτησαν βοηθό τους, στην μεγαλύτερη ναυτική βάση του Ανατολικού Αιγαίου! Ο μικρόσωμος νεαρός γρήγορα σήκωσε το ανάστημα του και ξεπέρασε σε ύψος μαστοριάς τους Ιταλούς δασκάλους του! Η τότε εργοδοσία αντιλαμβάνεται γρήγορα τις ικανότητες του μικρού μαθητή και τον ανταμείβει ανάλογα των προσόντων του. Αυτός με την σειρά του ανταποδίδει την εξειδικευμένη πλέον τέχνη που του έμαθαν και πρωτοστατεί στις γενικές επισκευές που του αναθέτουν οι προϊστάμενοι του στην ναυτική βάση του Αγ. Γεώργιου.

Τα χρόνια κύλισαν γρήγορα και το ήρεμο και ασφαλές εργασιακό κλίμα χάθηκε! Οι Γερμανοί βομβαρδίζουν για 52 ημερόνυχτα το νησί της Λέρου και παράλληλα κάνουν τεράστιες καταστροφές στα συνεργεία που δούλευε ο Χρήστος. Βλέπει με λύπη τους μαστόρους του, άλλοι να εκτελούνται από τα κατοχικά γερμανικά στρατεύματα και άλλοι να σέρνονται σιδηροδέσμιοι στην αιχμαλωσία αφήνοντας πίσω τους τον εικοσάχρονο μαθητή τους. Ένα πατριωτικό μένος τον κατακλύζει και αποφασίζει να πάει στην ελεύθερη Αλεξάνδρεια για να πολεμήσει με τους άλλους Έλληνες τον εχθρό.

Ασπάζεται για τελευταία φορά την μάνα του, λέγοντάς της, «εγώ φεύγω δεν αντέχω άλλο την σκλαβιά». Με ένα μικρό καλύμνιο καΐκι περνά στην απέναντι ουδέτερη από πόλεμο ακτή της Μικράς Ασίας. Η πρώτη του επαφή με Ελληνικό πολεμικό πλοίο ήταν με το τραγικό «Αδριάς»! Ένα πλοίο που κατάφερε μετά από μια σφοδρή σύγκρουση με νάρκη, να φτάσει το μισό στην Αλεξάνδρεια.

Ο μικρός Χρήστος μετά από ένα εξοντωτικό ταξίδι, παρουσιάζεται στους Έλληνες αξιωματικούς στην Αλεξάνδρεια! Αναφέρει τους λόγους που τον οδήγησαν εκεί και οι ανώτεροι του τον στέλνουν για εκπαίδευση στο θρυλικό «Αβέρωφ» που εκείνη την εποχή ήταν αγκυροβολημένο στην είσοδο του Σουέζ!

Ο Χρήστος και πάλι ξεχωρίζει στις επισκευές, μιας και τα καράβια είχαν μηχανές που γνώριζε πώς λειτουργούν. Ο Ναύτης Χρήστος τοποθετείται ως μηχανικός πλέον στο πολεμικό πλοίο «Κουντουριώτης». Ένα γρήγορο πολεμικό σκάφος που κινείται και αυξομειώνει ταχύτητα κάτω από το άγρυπνο σπινθηροβόλο βλέμμα του νέου μηχανικού. Το ακούραστο πολεμικό πλοίο σε ένα από τα δεκάδες επικίνδυνα ταξίδια του, εν μέσω νυκτός ακινητοποιείται από βλάβη στον άξονα. Οι επόμενες ώρες είναι κρίσιμες διότι εάν το πλοίο παραμείνει ακυβέρνητο μέχρι το πρωί, θα γίνει ο επόμενος στόχος για τα εχθρικά γεράκια της ναζιστικής Γερμανίας. Ο νεαρός Χρήστος δουλεύει όλη τη νύχτα και το καλό αποτέλεσμα φαίνεται τα χαράματα. Το πλοίο ανακτά ξανά την ταχύτητα του και ορμά προς το καθήκον που του αναθέτουν οι ελεύθερες συμμαχικές δυνάμεις. Η σωτήρια αυτή πράξη αναφέρεται από τον καπετάνιο στην Διοίκηση και ο μεγάλος σε γνώσεις και ψυχή Χρήστος, παρασημοφορείται με το μετάλλιο της ανδρείας. Ένας σιωπηλός μικρός ήρωας μπαίνει στο κάδρο των μεγάλων ανδρών.

Ο πόλεμος τελειώνει και ο ήρωας μας Χρήστος Τσιγαδάς επιστρέφει ξανά στο νησί. Όμως τα πράγματα είχαν αλλάξει ριζικά! Λίγες ημέρες πριν έρθει στον αγαπημένο του τόπο η καρδιά της μάνας δεν άντεξε και ο νεαρός μηχανικός ορφάνεψε. Έκτοτε ένας συνεχής αγώνας τον συνοδεύει στο υπόλοιπο της ζωής του. Ο πολυμήχανος άνδρας παίρνει μέρος στην κοπή των πυροβόλων και κάνει δεκάδες δουλειές για να μεγαλώσει την οικογένεια που του χάρισε ο Θεός. Καταφέρνει και μεγαλώνει δυο παιδιά, εμφυσώντας την τέχνη που ήξερε στους μικρούς του συνεχιστές του 1921 – 2020! Ο ατρόμητος Χρήστος Τσιγαδάς σε ηλικία 99 χρόνων παραδίδει το ηρωικό του πνεύμα στον Δημιουργό του!

Αγαπητέ Χρήστο, καλά ταξίδια σε ειρηνικές θάλασσες!

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Στην δεκαετία του 1920-1930 οι Ιταλοί αποφάσισαν ότι στο λιμάνι του Λακκίου θα έπρεπε να γίνει μια μεγάλη αεροναυτική βάση, για να μπορούν να ελέγχουν την Ανατολική Μεσόγειο. Άρχισαν λοιπόν να πλέουν μέσα σε αυτό το λιμάνι δεκάδες πολεμικά και εμπορικά πλοία, υποβρύχια, υδροπλάνα, καθώς και δεκάδες βοηθητικά σκάφη όπως, πλωτοί γερανοί, ρυμουλκά, δεξαμενές καθέλκυσης πλοίων, υδροφόρες μικρές και μεγάλες όπως η Nerra και η Adda, που μετέφεραν νερό από το νησί της Κω στο νησί της Λέρου. Ανάμεσα σε όλα αυτά τα βοηθητικά σκάφη υπήρχε και μια μικρή υδροφόρα, της οποίας η υποχρέωση ήταν να μεταφέρει πόσιμο νερό από το Ιταλικό υδραγωγείο του Λακκιού, στην απέναντι πλευρά της ναυτικής βάσης του Αγ. Γεωργίου. Τα χρόνια πέρασαν και οι Ιταλοί μαζί με τους Άγγλους συμμάχους μας, εκδιώχτηκαν κακήν κακώς από το νησί τον Νοέμβριο του 1943 ηττημένοι από την επέλαση των Γερμανικών ναζιστικών στρατευμάτων.

Με την λήξη του Β΄ παγκοσμίου πόλεμου όλοι και όλα έφυγαν. Όλα επάνω σ’ αυτόν τον τόπο άλλαξαν. Τα πράγματα και οι καταστάσεις τροποποιήθηκαν και το μόνο που απέμεινε για να θυμίζει τα παλιά, ήταν η μικρή υδροφόρα του Porto Lago. Μια υδροφόρα που συνέχισε ακούραστα τα δρομολόγια της από το 1949 έως και το 1964, με καπετάνιο στο τιμόνι τον ακούραστο πρώην ψάλτη Λευτέρη Χατζηλάρη πατέρα του παπά-Σωφρόνιου! Ακούραστα και αγόγγυστα κάθε μέρα μετέφερε νερό από τις ίδιες δεξαμενές έχοντας τον ίδιο προορισμό. Το μόνο που άλλαζε ήταν ότι αυτήν την φορά ξεδίψαγε τα παιδιά των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών.

Μια παρόμοια υδροφόρα βρίσκεται βυθισμένη στον αβαθή κόλπο του τρίτου Κουλουκιού, κοντά στην άλλοτε αποθήκη των ιταλικών υποβρύχιων βομβών θαλάσσης. Ένα ακόμα ναυάγιο που δίνει την ευκαιρία σε κάθε λουόμενο μικρό εξερευνητή, να το δει από κοντά μιας και τα μέτρα βύθισης του είναι ελάχιστα.

Ευχαριστώ όλους όσους πρόθυμα, μου έδωσαν αυτές τις πληροφορίες (Κουρμαδιά Ιωάννη, Σκυλά Χρήστο, Χατζηλάρη Σωφρόνιο, Σκοπελίτη Ιωάννη) καθώς και την φωτογράφο Maria Zairi για την υποβρύχια κάλυψη του θέματος!

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Οι πρώτες καρτ ποστάλ τυπώθηκαν το 1912 με την άφιξη των Ιταλών στο νησί της Λερού και επανεκδόθηκαν το 1916. Είχαν για θέματα τα τοπία της Αγ. Μαρίνας, Πλατάνου, Κάστρου κτλ. (από το Alterocca Terni). Τα γνωστά τυπογραφεία της εποχής ήταν ένδεκα. Στην Λέρο υπήρχε το τυπογραφείο Antigoni – S. Barbara. Αυτό άρχισε να δουλεύει και να τυπώνει το 1929. Σε αυτό το τυπογραφείο οφείλουμε τις ιστορικές εικόνες με την επίσκεψη του Ιταλού βασιλιά το 1929 και την αποτύπωση της γιορτής των Θεοφανίων.

Άλλο γνωστό τυπογραφείο ήταν το Chryssantou στο οποίο τυπώθηκαν 10 θέματα με τοπία από το Λακκί και τα Άλιντα. Με αυτές τις κάρτες οι άνθρωποι της εποχής εκείνης επικοινωνούσαν γραπτά μεταξύ τους, καθώς το πίσω μέρος της κάρτας ήταν έτσι διαμορφωμένο ώστε να μπορεί κανείς να γράψει μια μικρή επιστολή.

Μερικές από τις ιστορικές αυτές κάρτες του 20ου αιώνα μου έστειλε ο ευγενέστατος κ. Εμμανουήλ Ψαράς, τυπογράφος στο επάγγελμα από την γειτονική Κάλυμνο. Είναι κάρτες που απεικονίζουν εννέα διαφορετικά θέματα από τα 300 περίπου που εκδόθηκαν επί της Ιταλοκρατίας. Οι κάρτες αυτές απεικονίζουν τοπία, κτίρια, ναυτικές και θρησκευτικές εκδηλώσεις, αφίξεις υψηλών προσώπων και αλλά. Από αυτές μπορείς να δεις πώς ήταν τότε η Λέρος και να την συγκρίνεις με το σήμερα.

Στις 1-7-2020 παρέδωσα τις εννέα κάρτες που μου έστειλε ο φίλος Ψαράς Εμμανουήλ, στα έμπειρα χέρια του Βιβλιοθηκάριου κ. Δημήτρη Σταματέλου. Έτσι πλέον οι κάρτες αυτές βρίσκονται στο φυσικό τους σπίτι και ο καθένας μπορεί να τις δει στην Βιβλιοθήκη Λέρου.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Δωδεκάνησα... Ένας τόπος που έμεινε σκλαβωμένος για περισσότερα από 600 χρόνια. Από τους Ιωαννίτες ιππότες, στην σκλαβιά των Τούρκων, από εκεί στην Ιταλοκρατία και αμέσως μετά σε Γερμανική κατοχή και έπειτα στην Αγγλική διοίκηση.

Η Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 1944 έχει απελευθερωθεί, όμως τα Δωδεκάνησα παραμένουν υπό την γερμανική κατοχή. Τον Μάιο του 1945 οι ναζί υποχρεωθήκαν να παραδοθούν στις συμμαχικές δυνάμεις. Στις 10 Φεβρουαρίου 1947, υπογράφθηκε η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων, μεταξύ των 21 συμμαχικών δυνάμεων του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου και της Ιταλίας, όπου ανάμεσα σε άλλα εκχωρήθηκαν και τα Δωδεκάνησα στην Ελλάδα.

Όπως γνωρίζουμε η Ιταλία κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν κατ’ αρχάς σύμμαχος της Χιτλερικής Γερμανίας. Όμως μετά την κατάληψη της Ρώμης από τους συμμάχους η νέα της κυβέρνηση προσχώρησε στις συμμαχικές δυνάμεις. Έτσι πολεμάει εναντίον των Γερμανών, κάτι που συμβαίνει και στα κατεχόμενα από την Ιταλία Δωδεκάνησα στα οποία διεξάγονται σφοδρές μάχες, όμως στο τέλος καταλαμβάνονται από τους Γερμανούς επιτιθέμενους. Το Μάιο του 1945 οι σύμμαχοι καταλαμβάνουν τα Δωδεκάνησα τα οποία περνούν σε Αγγλική διοίκηση. Με το τέλος του πολέμου και ενώ η υπόλοιπη Ελλάδα έχει απελευθερωθεί, τα νησιά παραμένουν σε Αγγλική διοίκηση.

Οι θυσίες τόσο της Ελλάδας όσο και των Δωδεκανήσων στον πόλεμο καθώς και η σύνθεση του πληθυσμού των νησιών, οδηγούσε στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι αυτά θα έπρεπε να παραδοθούν από τους συμμάχους στην Ελλάδα. Όμως ως γνωστόν στα γεωστρατηγικά παιγνίδια δεν υπάρχουν αυτονόητα.

Η Βρετανία προτείνει κατ’ αρχάς να μοιραστούν τα νησιά ανάμεσα στην Τουρκία και στην Ελλάδα. Όμως τα συμφέροντα της Σοβιετικής Ένωσης η οποία θέλει μια ναυτική βάση στην Μεσόγειο, όσο και η πρόταση των ΗΠΑ να δοθούν σε μια φιλοδυτική χώρα όπως η Ελλάδα, αναγκάζει την Βρετανία να υποχωρήσει. Όμως μετά την συμφωνία των Βρετανών, οι Σοβιετικοί ζητούσαν ως αντάλλαγμα για να συμφωνήσουν ναυτικές βάσεις στα Δαρδανέλια και τον Βόσπορο. Μετά από συζητήσεις και διεκδικήσεις χρόνων, ξαφνικά οι Σοβιετικοί υποχώρησαν και δια του υπουργού εξωτερικών Μολότοφ δέχθηκαν την εκχώρηση των νησιών στην Ελλάδα, τον Ιούνιο του 1946. Κατά την διάρκεια της Συνδιάσκεψης Ειρήνης των Παρισίων που ξεκίνησε στις 29 Ιουλίου 1946 και ολοκληρώθηκε στις 15 Οκτωβρίου του 1946, οι Σοβιετικοί αποδέχθηκαν την παραχώρηση των νησιών στην Ελλάδα όμως απαίτησαν την αποστρατικοποίησή τους.

Κατά την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, την Ελλάδα μάστιζε ο εμφύλιος και για τον λόγο αυτόν μάλλον δεν ήταν παρούσα στις διαπραγματεύσεις. Επειδή λοιπόν οι δυτικοί φοβόταν μήπως οι Αριστεροί επικρατήσουν στον εμφύλιο και προσχωρούσαν στους Σοβιετικούς, δέχθηκαν την απαίτησή τους για αποστρατικοποίηση.

Μετά από όλα αυτά συντάχθηκε το άρθρο 14 της Συνθήκης Ειρήνης των Παρισίων ως εξής:

«Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου, τα κατωτέρω απαριθμούμενος, ήτοι: Αστυπάλαιαν, Ρόδο, Χάλκην, Κάρπαθον, Κάσον, Τήλον, Νήσυρον, Κάλυμνον, Λέρον, Πάτμον, Λιψόν, Σύμην, Κω και Καστελόριζον, ως και τας παρακείμενας νησίδας. Αι ανωτέρω νήσοι θα αποστρατικοποιηθώσι και θα παραμείνωσιν αποστρατιωτικοποιημέναι».

Η Διοίκηση των Δωδεκανήσων περνάει στην Ελλάδα στις 31 Μαρτίου 1947. Στα τόσα χρόνια σκλαβιάς ο ντόπιος πληθυσμός διατήρησε την ελληνική γλώσσα και την ορθόδοξη πίστη του αλώβητη και το όνειρο για ενσωμάτωση με την μητέρα πατρίδα ζωντανό.

Η επίσημη ενσωμάτωση γίνεται στη Ρόδο στις 7 Μαρτίου του 1948 παρουσία του βασιλέως Παύλου Α΄, της Ελληνικής κυβέρνησης και πλήθος κόσμου, που με τραγούδια και δάκρυα στα μάτια βλέπει την ελληνική σημαία να κυματίζει και πάλι περήφανα. Τα νησιά ήταν και θα παραμείνουν Ελληνικά!

Πηγές: 1. Βιβλίο «Η Μάλτα του Αιγαίου» 2. Έντυπη έκδοση το Έθνος της Κυριακής. (Γράφει ο Γιώργος Σαρρής)

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Η χρονική περίοδος από το 1945 έως το 1947 ήταν μια περίοδος που σηματοδότησε το τέλος του πολέμου έως και την ένωση των Δωδεκανήσων με την Ελλάδα. Αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανικών στρατευμάτων, το νησί μας από τον Μάιο του 1945 έως και τον Μάρτιο του 1947 περιήλθε στην Βρετανική στρατιωτική Διοίκηση. Ήταν και αυτή μια δύσκολη εποχή για το νησί της Λέρου. Οι άνεργοι πλέον εργατοτεχνίτες του Άι Γιώργη και όχι μόνο επιδόθηκαν στο υποχρεωτικό για να επιζήσουν «πλιάτσικο».

Γκρέμιζαν τις κτιριακές εγκαταστάσεις μόνο και μόνο για να βγάλουν υλικά για πούλημα ή για ιδία χρήση, όπως σίδερα, ξύλα, τούβλα, δεξαμενές , κεραμίδια και λαμαρίνες. Υπήρχαν βέβαια και οι πιο τολμηροί οι οποίοι είχαν επιδοθεί στο άνοιγμα οβίδων, ναρκών, βλημάτων όλμων και ό,τι άλλο περιείχε εκρηκτικό υλικό το όποιο πούλαγαν στους ψαράδες που το χρησιμοποιούσαν για την παράνομη αλιεία, μια επικίνδυνη εργασία η οποία άφησε δεκάδες τραυματίες και νεκρούς.

Η στρατιωτική Βρετανική Διοίκηση, με εντολή της ανατίναξε σχεδόν όλες τις κτιριακές υποδομές στις πρώην Ιταλικές Πυροβολαρχίες. Συγκέντρωσε όλο το στρατιωτικό υλικό όπως αυτοκίνητα, φορτηγά. σίδερα, μηχανές οδοποιίας, γερανούς και αλλά πολλά, τα οποία πούλησε με την μέθοδο των πλειστηριασμών. Το πολεμικό υλικό φορτώνονταν επί εβδομάδες σε ειδικά διαμορφωμένες φορτηγίδες και οδηγούνταν στα βαθιά νερά έξω από το λιμάνι του Λακκίου.

Την ασφάλεια των εγκαταστάσεων την είχε αναλάβει η ΒΜΑ (British Μilitary Administrations) που την αποτελούσαν άνδρες Δωδεκανήσιοι, Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι τους οποίους αποκαλούσαν οι Λεριοί «Μπιεμέδες». Αυτά και άλλα πολλά κατέγραψα από τον 96χρονο κ. Κωνσταντάρα. Σχεδόν τα ίδια έγραψε το 1997 η εφημερίδα Καθημερινή.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.