Ένας τόπος προσανατολισμένος έτσι ώστε να είναι αθέατος από τους περιπλέοντες περιηγητές. Ένας τόπος διαφορετικός, ένας τόπος που όλα δείχνουν ότι είναι άμεσα συνυφασμένος με την αρχαία μυθολογία αυτό θα το δούμε και θα το αναλύσουμε σε μια άλλη ανάρτηση μας.

Ας έρθουμε όμως στην σχετικά κοντινή ιστορία αυτού του κόλπου. Ο Κρυφός έχει χαρτογραφηθεί και αποτυπωθεί από τον καπετάνιο Jean Joseph Allezard ήδη από το 1804. Σε έναν πάπυρο έχει αποτυπώσει ανάμεσα σε αλλά και την περιοχή του Κρυφού, γράφοντας στην μητρική του γλώσσα «Puit oú l'on fait l'eau», που με μια απλοϊκή μετάφραση σημαίνει ότι εκεί υπήρχε ένα πηγάδι νερού.

Με άλλα λόγια υπήρχε και υπάρχει ένας υδροφορέας εκμεταλλεύσιμου πόσιμου νερού. Πράγματι η λέξη Κρυφός βρήκε την σημασία της, τον Νοέμβριο του 1943 όταν οι γερμανοί πιλότοι με τα υδροπλάνα τους αποβίβασαν Γερμανούς στρατιώτες σε ένα μέρος που ήταν αθέατο από τις ιταλικές πυροβολαρχίες. Προσθαλάσσωσαν εκεί τα υδροπλάνα τους, πήραν τους τραυματίες και άφησαν εν μέσω μάχης στους συναδέλφους τους πολεμικό υλικό. Απομεινάρια του υλικού αυτού βρίσκονται ακόμα και σήμερα διάσπαρτα στην περιοχή. Οι φωτογραφικές μαρτυρίες παρουσιάζουν την αλήθεια για το σημείο που θα μπορούσε να ονομαστεί και «κρυφές πόρτες» του απόρθητου κάστρου που λεγόταν Λέρος...

Έτσι λοιπόν και εμείς με την φίλη Maria μετακινηθήκαμε μέσω ενός δύσβατου μονοπατιού με προορισμό την περιοχή του Κρυφού, μια διαδρομή δύσκολη, σε περιοχή κακοτράχαλη αλλά και επικίνδυνη για όσους το προσπαθήσουν για πρώτη φορά. Όμως αυτή η δύσκολη ανάβαση μας αποζημίωσε με μαγικές εικόνες που πέρασαν στην μνήμη μας, αλλά και στον φωτογραφικό φακό της φίλης Maria Zairi.

Στην περιοχή αυτή θα δεις τεράστιες ρηγματώσεις στην κακοτράχαλη γη, γκρεμοί απλώνονται μπροστά σου έτοιμοι να σε οδηγήσουν στην επόμενη ζωή αν δεν είσαι προσεκτικός, τεράστια βράχια κρέμονται σα να μην πατάνε πουθενά... Προφανώς οι Ερινύες, αυτές οι χθόνιες θεότητες, κυνήγησαν και τιμώρησαν στον τόπο αυτόν όσους είχαν διαπράξει εγκλήματα κατά της ηθικής και φυσικής τάξης των πραγμάτων.

Αυτόν τον συγκεκριμένο τόπο, τον αποκάλεσε ο φίλος ψαράς που μας μετέφερε κατά την επιστροφή μας ως Ερινύες. Μάλλον πίστευε ότι το όνομα αυτό η περιοχή το πηρέ από τις πολλές συκιές που υπάρχουν σε εκείνο το σεληνιακό τοπίο.

Η μεγάλη έκπληξη για τον καθένα από εμάς σαν βρεθεί εκεί, είναι η τεραστία φυσική σπήλια που ξεκινά και βρέχετε από θάλασσα και καταλήγει σε ένα μεγάλο βάθος. Πρώτη μου φορά είδα τόσα χρώματα να χορεύουν καθώς οι ηλιαχτίδες τρύπωναν στην σπηλιά και φώτιζαν τόσο τα νερά, όσο και τα πετρώματα!

Σ’ αυτήν την σπηλιά πρέπει να ζούσε η θνητή Μέδουσα, κόρη του Φόρκη και της Κητούς. Κάποια άλλη φορά θα σας πω την ιστορία της, μιας και δειλά-δειλά (ακόμα και σήμερα) οι ψαράδες μας ψελλίζουν το όνομα της ως Γοργώ. Καταλαβαίνω ότι σας κούρασα και σταματώ εδώ. Σας ευχαριστώ και υπόσχομαι σε μια άλλη ανάρτηση μου, να σας πω για τα καμώματα αυτής της Μέδουσας, που το όνομα της ήταν Γοργώ! Και κάτι ακόμα. Από αυτήν την περιοχή τα μαστόρια έπαιρναν τις κοκκινόασπρες πέτρες και έκτισαν το 1927 τον πύργο του αειμνήστου Μπελενη, καθώς και το 1933 την εκκλησία της Αγ. Μαρίνας.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Μια φορά και έναν καιρό, στον μακρινό και μοναδικό παράδεισο του Παρθενίου, ζούσαν μέσα στα δυο σπήλαια οι Δρυάδες, που ήταν φίλες ενός νεαρού βοσκού. Ο κάτω και ο πάνω Σπήλιος. Έτσι αποκαλούσαν τα δυο σπήλαια οι καλοσυνάτοι άνθρωποι του άλλοτε εύφορου κάμπου! Ήταν κοινό μυστικό, ότι σε αυτά τα υπέροχα σπήλαια ζούσαν οι Δρυάδες, οι κόρες του Δια, που συνόδευαν την Άρτεμη στο τότε καταπράσινο δάσος! Αυτές οι πανέμορφες κοπέλες κάθε μέρα τραγουδούσαν, χόρευαν, γελούσαν και ακούγονταν σε όλο τον κάμπο της θεάς Άρτεμης! Γαντζωμένο στην απότομη βουνοπλαγιά, βρίσκεται το πανέμορφο μικρό Σπήλαιο, στολισμένο από πέτρινους χρωματιστούς καταρράκτες! Αρώματα κατακλύζουν την περιοχή και στην είσοδο οι δέκα δρακοντιές! Είναι εκεί και φυλάνε το πανέμορφο σπήλαιο όταν κοιμούνται οι όμορφες κόρες!

Μοναχικά δένδρα, που κατά τους χειμερινούς μήνες, γίνονται φυσικά φράγματα ενός ποταμού, που η πηγή του πρέπει να ξεκινά από πολύ ψηλά. Όλα αρμονικά φτιαγμένα! Μια ηρεμία αγγίζει το σώμα σου που σε προτρέπει να αφήσεις το μυαλό σου να παίξει το παιχνίδι του χρόνου. Σκέπτεσαι ότι κάποτε τα πράγματα ήταν πολύ πιο όμορφα! Σ’ εκείνη την περιοχή συναντήσαμε έναν νεαρό βοσκό, την μοναδική ανθρώπινη παρουσία στο άγριο και κακοτράχαλο βουνό.

Τι μας φανερώνουν τα αρχαία κτίσματα στην γύρω περιοχή; Γιατί σκεπάσαμε σκοπίμως σ’ αυτό το νησί όλα αυτά τα ανθρωπινά και φυσικά θαύματα, που για την καταστροφή τους σιωπούμε και κινούμαστε ολόγυρα τους σαν να μην τα βλέπουμε; Σα να θέλουμε να τα σβήσουμε όλα από τον χάρτη της ιστορίας; Kαι ύστερα, τι; ΤΕΛΟΣ!

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Η ιστορία αυτού του νησιού είναι ατέλειωτη και μαγική. Καθώς την διαβάζεις, χάνεσαι στην αγκαλιά του χρόνου και αφήνεσαι στα χέρια του ιστορικού. Κάπως έτσι πρέπει να ένιωσε το 1688 ο Ιταλός χαρτογράφος Francesco Piacenzza όταν επισκέφτηκε το νησί μας, με απώτερο σκοπό να χαρτογραφήσει και να αποτυπώσει με κάθε λεπτομέρεια τα κτίσματα του ιερού αυτού τόπου.

Ψηλαφίζοντας τον χάρτη του Piacenzza, διαβάζουμε όλα όσα θα μπορούσαν να προβάλουν το νησί μας στα πέρατα του κόσμου. Έτσι λοιπόν σε μια γωνία του, στο Βορειοδυτικό μέρος, ο χαρτογράφος καταγράφει ένα διώροφο περίεργο κτίσμα σημειώνοντας δίπλα την λέξη Σελήνη (Selene). Εμείς ακολουθήσαμε αυτήν την πορεία και στο τέλος της διαδρομής σταθήκαμε μπροστά στα θεμέλια ενός μεγάλου δίπατου κάστρου, που κρύβει στα σπλάχνα του έναν διπλό θολωτό αρχαίο ναό. Ιερό ενός ναού που έχει ένα σκαλιστό πέτρινο σύνθρονο, αποτελούμενο από τέσσερα μεγάλα ημικυκλικά πέτρινα σκαλοπάτια.

Κάστρο και ναός είναι κτισμένα στην κορυφή μιας βουνοπλαγιάς που καταλήγει στα απάνεμα νερά του Παρθενίου. Θαλασσινές ρώτες οδηγούσανε τους ναυτικούς σε αυτόν τον ιερό τόπο, για να ξαποστάσουν και να προσευχηθούν στους αγαπημένους τους θεούς.

Όλα αυτά ακόμα και σήμερα βρίσκονται στην θέση τους, λες και περιμένουν την θεά να γυρίσει στον ναό της οδηγώντας το χρυσό άρμα που σέρνουν τα δυο δυνατά άσπρα άλογα, να καθίσει και πάλι στον λευκό μαρμάρινο θρόνο της, ένα μαρμάρινο θρόνο που δυστυχώς ανθρώπινο χέρι απομάκρυνε από την θέση του. Δρακοντιές και δράκοι βρίσκονται εκεί γύρω, για να μας θυμίζουν με την παρουσία τους ότι το κάστρο της θεάς Σελήνης φυλάσσεται νύχτα και μέρα! Μιας θεάς που είχε πατέρα τον Τιτάνα Υπερίωνα, μάνα την Τιτάνια Θεία και αδελφή την Αυγή!

Απελπισμένες μέσα στα ερείπια του δίπατου πύργου, τριγυρνούν οι πεταλούδες φροντιστές κηπουροί της έπαυλης και θρηνούν την καταστροφή και την εγκατάλειψη του κάστρου! Είναι οι υπέροχες πεταλούδες (Epicallia villica), που ήταν κηπουροί της έπαυλης και τις μεταμόρφωσε η θεά σε πεταλούδες. Φροντιστές, ιππότες, και φύλακες, περιμένουν ξανά την επιστροφή της θεάς Σελήνης! Περιμένουν τους ιερείς να πάρουν από τα χέρια της θεάς το φάρμακο και τα φαρμάκια που προσφέρει πλουσιοπάροχα η γύρω περιοχή!

Μανδραγόρες και δρακοντιές, φύλακες και φροντιστές των κήπων, στέκονται εκεί για να πουν στον επόμενο χαρτογράφο που θα περάσει από την ιερή αυτή περιοχή, ότι για την καταστροφή αυτού του υπέροχου μεσαιωνικού κτίσματος, φταίμε όλοι εμείς, που με την αδιαφορία μας ρίξαμε το κάστρο κατά γης και μετατρέψαμε τον αρχαίο θολωτό ναό σε στάνη ζώων!

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Εκεί σε μια λοφοπλαγιά, υπάρχει ένα υπέροχο σπήλαιο γεμάτο από αρώματα και χρώματα και κατοικούν οι Νύμφες των ποταμών, των πηγών και των κρηνών! Στην είσοδο σε περιμένουν δράκοι φύλακες για να σου υπενθυμίζουν ότι πρέπει να σέβεσαι τον τόπο. Περιπλανώμενοι ένα μεσημέρι στην περιοχή του Παρθενίου, αποφασίσαμε να επισκεφτούμε την νεραϊδοσπηλιά!

Μέσα εκεί αντικρίσαμε υπέροχα χρώματα να λαμπιρίζουν και να χορεύουν επάνω τους οι ακτίνες του Ήλιου! Σταλακτίτες και σταλαγμίτες δροσίζουν ακόμα και σήμερα τον λουτρώνα που ζουν επί εκατοντάδες χρόνια οι πανέμορφες Ναϊάδες, οι νύμφες των νερών, οι κόρες του Δία! Λευκοί σταλακτίτες, μοναδικοί και υπέροχοι λαμπιρίζουν στην οροφή της σπηλιάς! Υγρά πρασινόμαυρα πετρώματα μαζί με απαλά μπεζ, συνθέτουν ολόγυρα τον εσωτερικό διά κοσμο του σπηλαίου. Λευκοί καταρράκτες από ασβεστόλιθο βρίσκονται στα πόδια σου!

Σχήματα μοναδικά ξεδιπλώνονται και ένας θρόνος σε καλεί να καθίσεις και να αισθανθείς για λίγο και εσύ βασιλιάς αυτής της πανέμορφης νεραϊδοσπηλιάς! Οι όμορφες νεράιδες σου επιτρέπουν να τα θαυμάζεις και να τα αγγίζεις προσεκτικά, γιατί τα θαύματα αυτά των θεών κουβαλούν στην πλάτη τους εκατομμύρια χρόνια. Απ’ αυτήν την νεραϊδοσπηλιά έφευγαν οι νύμφες και συνόδευαν την Άρτεμη στο άλλοτε δάσος του Παρθενίου, εκείνο το δάσος που εμείς ξεριζώσαμε και κάψαμε για χάρη ενός επιδοτούμενου προγράμματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Απέναντι και λίγο πιο πέρα από το Καστέλι υπάρχει ένας υπόγειος ποταμός με ιαματικά νερά, που κυλούν νύχτα και μέρα. Στη Ρίνα κυλά τα νερά του ασταμάτητα για εκατοντάδες χρόνια. Μέσα σε αυτά τα διαυγή νερά, ζουν και μεγαλώνουν οι νεράιδες, που μας τονίζουν την μεγάλη σημασία που έχει το νερό στην ζωή μας.

Λίγο πιο κάτω υπήρχε το έφορο λιβάδι του κάμπου, που έπαιζαν, τραγουδούσαν και χόρευαν μαζί με την Άρτεμη. Περιπλανιόντουσαν στις όμορφες καταπράσινες πλαγιές του βουνού, ενός βουνού, που από ανθρώπινο λάθος της άλλοτε Δημόσιας επιχείρησης ηλεκτρισμού κάηκε.

Προφανώς για μια από αυτές τις καλλίγραμμες γυναικείες φιγούρες θα είχαν διαβάσει οι Ιταλοί ναύτες, και ονόμασαν τον απάνεμο εκείνο κόλπο «Porto di Ρina». Κάθε φορά που με δική μας ευθύνη στερεύει μια πηγή μια νύμφη πεθαίνει από την λύπη της, διότι δεν μπορεί πλέον να ξεδιψάσει ζώα πουλιά και ανθρώπους!

Αχνά θυμάμαι ότι κάτι παρόμοιο πρέπει να είχε συμβεί στην περιοχή του αποτυχημένου φράγματος! Μάλιστα τότε έλεγαν ότι είχαν πεθάνει αρκετές Νύμφες, μιας και το τεχνητό φράγμα ήταν η αίτια να κλείσουν πολλές πηγές στην γύρω περιοχή.

Πέρασε η ώρα και σας κούρασα με την πολυλογία μου, θα σας πω όμως κι αυτό και κλείνω. Αυτό το σπήλαιο όπως και δεκάδες αλλά που υπάρχουν στο νησί μας, εάν φωτιστούν και καθαριστούν μπορεί να γίνουν πόλοι έλξης τουριστών. Σπήλαια και πηγές που απλόχερα έδωσε η φύση σε αυτόν τον τόπο που λέγετε Λέρος…

Χάρτης της τοποθεσίας

Προβολή χάρτη σε πλήρη οθόνη

Συντεταγμένες σημείου

• 37°11'39.4”N 26°47'56.8”E

• 37.194269, 26.799117

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Αγαπητέ διαβάτη,

Εάν ο δρόμος σου έχει για σταθμό την Λέρο, αξίζει τον κόπο να επισκεφτείς το Δρακοντόσπηλο! Με αυτήν την ονομασία θα βρεις το μεγαλύτερο φυσικό σπήλαιο της Λέρου, στην περιοχή Σκοινόντων, ανηφορίζοντας σε μια απόσταση διακοσίων μέτρων από την εκκλησία του Αγ. Σπυρίδωνα. Την ονομασία του προφανώς την οφείλει σε ένα τεράστιο φίδι που φώλιαζε πολύ παλαιοτέρα μέσα σε αυτό. Αυτό και άλλα πολλά καταγράφει ο Δ. Οικονομόπουλος το 1888 όταν είχε επισκεφτεί για πρώτη φορά το νησί μας. Λέγεται βέβαια από πολύ παλαιότερους, ότι εδώ πρέπει να ζούσε το μεγάλο φίδι Δράκος! Ήταν όπως λένε, γιος της Γαίας. Το ερπετό αυτό ζευγάρωσε με μια κοπέλα η οποία επισκεπτόταν συχνά το ιερό δάσος της Θέας Αρτέμιδος. Η εξερεύνηση αυτού του σπηλαίου, θα είναι για όλους εσάς μια μοναδική εμπειρία και περιπέτεια.

Οι πρώτες αναφορές για το σπήλαιο έρχονται από προηγούμενους αιώνες, τότε που οι μαύροι πειρατές ήταν ο φόβος και ο τρόμος των νησιών μας. Πολύ αργότερα, ο συγγραφέας, υποναύαρχος ALDO LEVI, αναφέρει στο βιβλίο «Γεγονότα στο Αιγαίο», ότι κατά τους βομβαρδισμούς του 1943 οι Ιταλοί αφού πρώτα έκτισαν έναν πετρόκτιστο ντουβάρι στην είσοδο, μετέφεραν τα πυρομαχικά τους σε αυτό το φυσικό σπήλαιο, μιας και από αέρος ήταν αδύνατη η ανίχνευση του, λόγω του ότι δεκάδες τεράστια βράχια είναι μπροστά από την σπήλια.

Ένα δημιούργημα της φύσης για το οποίο ίσως κάποτε ενδιαφερθεί η αρχαιολογική σκαπάνη, έτσι που από τα τυχαία ευρήματα θα ανασύρουν στην επιφάνεια το καλά κρυμμένο μυστικό αυτού του ιδιαίτερου σπηλαίου! Μια από τις προηγούμενες ηλιόλουστες ημέρες λοιπόν, μου ζήτησαν κάποιοι φίλοι, άνθρωποι που μεταφέρουν την ιστορία στους νέους, να τους πάω να δουν το Δρακοντόσπηλο από κοντά. Εγώ βέβαια, δεν άνοιξα ποτέ καμιά συζήτηση για το τεράστιο φίδι Δράκο, που ακόμα και σήμερα φημολογείται ότι πρέπει να είναι εκεί γύρω. Λένε ότι έχει συνηθίσει τους ανθρώπους και μάλλον τους αποφεύγει…! Και κάπως έτσι κτίζεται η ιστορία αυτού του πανέμορφου κατά τα αλλά σπηλαίου.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ΜυθικάΌντα #Μύθοι

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Στον απάνεμο κόλπο των Λεπίδων, εκεί που ξεδιπλώνεται τόση ιστορία, εκεί βρέθηκε και ο ανθρώπινος πόνος αντάμα! Λέρος – Λέπιδα.. ένας τόπος εξορίας και απομόνωσης! Ένας τόπος συγκέντρωσης αποκλεισμένων, που χρησιμοποιήθηκε από τους Έλληνες για τους «άλλους Έλληνες», στον εικοστό αιώνα της λευτεριάς και της προόδου! Σ’ αυτόν τον τόπο η βία σήκωσε κεφάλι απέναντι στον «εσωτερικό εχθρό»..! Τον μαστιγώνει και αυτός μην μπορώντας να μιλήσει σιωπά… Συνεργάτη, τα εθνικά μας σύνορα είναι αδιαπραγμάτευτα… αυτός όμως είναι ο «εσωτερικός εχθρός» και πρέπει να ζήσει ήρεμα και ήσυχα στο περιβόλι με τις πέτρες. Σε εξοστρακίζω στο νησί, σε ονομάζω μίασμα και σε αποκόπτω από τον υγιή ιστό, έως ότου περάσει ο κίνδυνος και εσύ συνετιστείς. Ολόγυρα σου θα ορθώσω συρματοπλέγματα, έτσι που την μολυσματική μιλιά σου, να την ακούει μόνο ο όμοιος σου!

Εικοστός αιώνας! Ο αιώνας της απελευθέρωσης και συνάμα των στιγματισμένων, των έγκλειστων τρελών και των αποκλεισμένων λεπρών, των πολιτικά φυλακισμένων και των απομονωμένων θρησκευτικά αντιπάλων σου.. κι εσύ γιορτάζεις την ελευθερία σου με παρελάσεις και ύμνους! Ακούγονται στο χωριό οι καμπάνες και οι ψεύτικες και υποκριτικές ψαλμωδίες που φτάνουν μόνο μέχρι το αυτί του διπλανού σου χειροκροτητή. Εσύ είσαι υπέρ της αδιαπραγμάτευτης ελευθερίας σου και παράλληλα με την σιωπή σου γίνεσαι δεσμώτης και τύραννος. Έσφαλες! Σε βάζω σε στρατόπεδο, σε ταΐζω, σε ποτίζω και εσύ μάθε να μην μιλάς... σταμάτα να σκέπτεσαι.. σε φροντίζω εγώ.. εσύ στάσου εκεί όρθιος! Μπορεί και να τα καταφέρεις! Τώρα πήγαινε στο πέτρινο περιβόλι, πάρε τα λευκά μάρμαρα που σου δίνω, δούλεψε τα με τα χεριά σου και χτίσε τα όνειρα σου!

Σύντροφε, άκου τα πουλιά! Κελαηδούν για εμάς ! Μην τα τρομάξεις όμως με τις κραυγές σου, θα φύγουν μακριά από το συρματόπλεγμα και θα χάσουμε την λαλιά τους, θα μείνουμε πάλι μόνοι μας και μπορεί να μην το αντέξω αυτήν την φορά! Μια όμορφη για σένα ημέρα, εγώ θα ρίξω τα συρματοπλέγματα, θα σε απαλλάξω από τους φρουρούς σου και θα σε αφήσω ελεύθερο! Όμως εσύ δεν θα θέλεις να φύγεις, γιατί θα έχεις συνηθίσει τους δεσμώτες σου, θα ντρέπεσαι για τον εαυτό σου, και θα προτιμήσεις τον όμορφο κοινωνικό σου αποκλεισμό!Άκου εμένα, μόνο εγώ μπορώ να σε βάλω στον σωστό τον δρόμο , φτάνει εσύ να αλλάξεις γνώμη! Αυτά που σου έμαθαν οι άλλοι, είναι λάθος..! Άκου εμένα και μετά θα είσαι ένας από μας! Είσαι ελεύθερος αδελφέ μου, τώρα ανήκεις σ’ εμένα, μπορείς να σηκώσεις και πάλι κεφάλι!

Μην ξεχνάς όμως τις καλοπροαίρετες συμβουλές που σου έδωσε ο πρώην συνεργάτης μου, αυτές θα σε κρατήσουν μακριά από τα απόβλητα της κοινωνία μας. Έλα με εμάς εδώ! Θα κάνεις αυτά που θέλεις εσύ και εμείς θα σε προσέχουμε, μην ανησυχείς! Και για σένα Αχμέτ που ζεις και εσύ σε αυτήν την ιστορική περιοχή των Λεπίδων, μην στενοχωριέσαι! Θα σου φτιάξουμε νέο, γερό, σιδερένιο, σπίτι! Εδώ δεν θα κινδυνεύεις.. υπάρχει ολόγυρα σου η θάλασσα που θα σε προστατεύει! Μείνε μακριά απ’ αυτούς που αποκαλούν φασίστες! Εμείς θα βάλουμε δίπλα σας, κοντά σας, ανθρώπους γνώστες των καταστάσεων για να σας προσέχουν. Δείξε εμπιστοσύνη σε εμάς γιατί μόνο εμείς μπορούμε να προσέχουμε τα παιδιά σας! Δεν θα κοιμάστε πλέον σε πλαστικές μαύρες σακούλες, δεν θα βρέχεστε τον χειμώνα, και προ πάντων δεν θα πεινάτε! Θα διαχειριζόμαστε εμείς την κατάσταση! Εμείς αδελφέ μου, μάθαμε να αφουγκραζόμαστε τον πόνο και την δυστυχία σας! Μόνο εμείς ξέρουμε ποιο είναι το σωστό για σας! Δείξε εμπιστοσύνη σε εμάς γιατί μόνο εμείς μπορούμε να προσέχουμε τα παιδιά σας!

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Ο Αντόνιο Χολερίδης γεννήθηκε το 1940 στην Μακεδονία και πάτησε πόδι για πρώτη φορά στο νησί της Άρτεμις το 1957 ως μαθητής των Βασιλικών Τεχνικών Σχολών. Γνώρισε και αγάπησε σε αυτόν τον τόπο μεταξύ άλλων και τον δάσκαλό του Ιωάννη Kουρμαδιά. Ακολούθησε την τέχνη του ηλεκτροσυγκολλητή – οξυγονοκολλητή, μια τέχνη που τον συντροφεύει από μικρό έως και στα γεράματα του.

Ο ορφανός από γονείς μαθητής των Β. Τ. Σχολών μεγάλωσε, έμαθε την τέχνη και κάποια μέρα πήρε τον δρόμο της επιστροφής για την ιδιαίτερή του πατρίδα. Ποτέ όμως όσα χρόνια και αν πέρασαν δεν ξέχασε τον αγαπημένο του δάσκαλο, δεν ξέχασε το νησί που του έδωσε τα εφόδια για την επαγγελματική επιτυχία στην υπόλοιπη ζωή του.

Ο Αντόνιο Χολερίδης επέστρεψε στο νησί ως άλλος σταυροφόρος το 1997, φέρνοντας με το φορτηγό του στο νησί που τον σπούδασε και τον άνδρωσε, το σύμβολο του Χριστιανισμού. Ένα σιδερένιο σταυρό ύψους εικοσιένα μέτρων, άνοιγμα επτά και βάρους δυο τόνων! Ο Αντόνιο παρά τα γραφειοκρατικά εμπόδια, κατάφερε να μεταφέρει με το φορτηγό του από τα Άθυρα Γιαννιτσών του νομού Πέλλας και να στήσει με την βοήθεια του δήμου στο βουνό Μεροβίγλι τον σταυρό.

Όνειρο μιας ζωής ήταν να δει τον Σταυρό φωτισμένο στο πιο κεντρικό βουνό της Νήσου Λέρου. Τα χρόνια πέρασαν, ο σταυρός κάποτε φωτίστηκε και ήταν όπως λένε στολίδι για το νησί. Σε μάγευε με την μεγαλεπήβολη παρουσία του.

Σήμερα τα φώτα από τους προβολείς έσβησαν! Τα φωτιστικά καταστράφηκαν από βανδάλους που προφανώς δεν γνώρισαν την υπέροχη και ευγενική ψύχη του σύγχρονου σταυροφόρου Αντόνιο. Σήμερα και εγώ με την σειρά μου ζητώ από τον δήμαρχο και τον κλήρο να συναποφασίσουν και να φωτιστεί ξανά το υπέροχο αυτό έργο που έφτιαξε με τα χέρια του ένας ηλικιωμένος πιστός εις τον Χριστό άντρας! Καμία εργασία και κανένα έργο δεν είναι μη πραγματοποιήσιμο όταν υπάρχει πυγμή και θέληση.

Συλλογή φωτογραφιών ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Αγαπητέ μου πάτερα,

Eδώ και δύο μήνες υπηρετώ στην απομακρυσμένη Λέρο ως ναύτης στην βορειοδυτική ναυτική πυροβολαρχία Farinata ή Μάρκελο. Βρίσκεται σε υψόμετρο 262 μέτρων από την θάλασσα. Όλα εδώ είναι δύσκολα. Όλα είναι διαφορετικά πλέον από το προηγούμενο γράμμα που σας είχα στείλει. Θυμάσαι, τότε που ακόμα ζούσε και η μαμά. Αγαπητέ πάτερα τα πράγματα άλλαξαν για εμάς. Τον τελευταίο καιρό όλοι γνωρίζαμε ότι ο εχθρός μας ήταν οι Άγγλοι. Αυτοί ερχόντουσαν με τα αεροπλάνα τους και μας βομβάρδιζαν τις νύχτες. Όμως τον τελευταίο μήνα το σκηνικό άλλαξε και δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται… Τώρα μας βομβαρδίζουν τα Γερμανικά στούκας και οι Άγγλοι βρίσκονται στα ίδια χαρακώματα με εμάς!

Έχω χάσει τις μέρες και τις ώρες, πρωί και βράδυ τα εχθρικά αεροπλάνα βρίσκονται πάνω από τα κεφάλια μας. Χθες τραυματίστηκε και ο Giovanni. Ήταν το παλικάρι στο διπλανό χαράκωμα. Τον βρήκε στο πόδι ένα αδέσποτο βλήμα και ούρλιαζε, βόγκαγε από τους πόνους. Τον μετέφεραν επάνω σε μια σανίδα στο υπόγειο νοσοκομείο του Porto Lago. Aπό τότε δεν τον έχω ξαναδεί. Είναι ο δέκατος πέμπτος φίλος που χάνουμε τον τελευταίο καιρό και έχουμε μείνει λίγοι και φοβισμένοι! Έχουμε να κοιμηθούμε πολλές πολλές μέρες και το φαγητό το τρώμε όρθιοι στα χαρακώματα και πολλές φορές δεν έρχεται καθόλου. Το νερό είναι λιγοστό και δεν φτάνει για όλους.

Αγαπητέ πατέρα, ξέρω ότι με αυτά που σου γράφω σε στεναχωρώ αλλά δεν ξέρω σε ποιον να τα πω και ποιος να με πονέσει. Περνάμε δύσκολα πάνω σ’ αυτό το βουνό και δεν καταλαβαίνω γιατί γίνονται όλα αυτά. Έχω καιρό να πάρω γράμμα από τον αδελφό μου τον μεγάλο και ανησυχώ… Άκουσα από τον Λοχαγό Accolla F. ότι μια δικιά μας νηοπομπή προχθές έπεσε πάνω σε νάρκες. Ελπίζω ο Roberto να είναι καλά γιατί δεν θα αντέξω και άλλη απώλεια…

Φοβάμαι.. και ξέρω ότι με αυτά τα λόγια μου δεν σε κάνω υπερήφανο! Όμως φοβάμαι πατέρα να πάω μόνος το βράδυ στην μακρινή σκοπιά. Απέχει από τον στρατώνα σχεδόν 2 χιλιόμετρα, βρίσκεται στην άλλη άκρη του βουνού. Είναι σαν μια μοναχική αετοφωλιά στημένη πάνω σε ένα γκρεμό και βλέπει την θάλασσα! Φυσάει από παντού, φυσάει συνέχεια και εγώ κρυώνω και φοβάμαι. Δεν θέλω να πηγαίνω εκεί, αλλά δεν γίνεται και διαφορετικά. Άκουσα τον λοχαγό μας να λέει ότι περιμένουν από τους Γερμανούς χερσαία επίθεση. Τρομάζω όταν σκέφτομαι ότι ίσως να είναι το τελευταίο μου γράμμα και ότι μπορεί να μην σας ξαναδώ!

Να προσέχεις σε παρακαλώ τον μικρό μας και να μου φιλήσεις την Καρμέλα! Να τους πεις ότι τους αγαπώ και ελπίζω με την βοήθεια του Θεού να είμαστε σύντομα και πάλι μαζί.

Με σεβασμό και αγάπη, ο γιός σου.

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

Igino Lega… έτσι ονομαζόταν ο θρησκευτικός πατέρας των Ιταλών στην αεροναυτική βάση της νήσου Λέρου. Ένας κληρικός με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού που στάλθηκε από την Ιταλία στο ακριτικό νησί της Λέρου τον Φεβρουάριο του 1942. Τον ίδιο χρόνο το νησί δέχτηκε τρεις απανωτές αεροπορικές επιθέσεις βρετανικών αεροπλάνων, με αποτέλεσμα η τρίτη να επιφέρει το θανατηφόρο πλήγμα σε τριάντα τουλάχιστον άτομα. Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943 με την Ιταλική ανακωχή, τα πράγματα άλλαξαν και ο εχθρός της Ιταλικής φρουράς ήταν τα γερμανικά στρατεύματα.

Ο ρόλος του κληρικού άλλαξε ριζικά. Μαζί με τα θρησκευτικά του καθήκοντα σημαντικός ήταν ο ρόλος του στην εμψύχωση και την στήριξη των υπερασπιστών του νησιού. Οι βομβαρδισμοί των 52 ημερών φώλιασαν στην ψυχή των στρατιωτών τον φόβο, την κούραση αλλά και την απελπισία. Δίπλα τους όμως σε καθημερινή βάση ήταν ο ακούραστος Ιησουίτης παπάς. Αψηφώντας τις εκατοντάδες βόμβες που έπεφταν γύρω του, πήγαινε από πυροβολαρχία σε πυροβολαρχία με τα πόδια, εμψυχώνοντας τους καταπονημένους στρατιώτες του.

Στις 19 Σεπτεμβρίου του 1943 ο ακούραστος κληρικός καθώς γυρνούσε με ένα φορτηγάκι από το Παρθένι προς το Λακκί, στην διασταύρωση του δρόμου που οδηγεί προς το Κλειδί, δέχτηκε αεροπορική επίθεση, με αποτέλεσμα το μικρό αυτοκίνητο να ξεφύγει από τον δρόμο και να βρεθεί μέσα στο χαντάκι. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να χαλυβδώσει ακόμα περισσότερο τις ψυχές και τα χέρια των στρατιωτών. Προς το τέλος της σκληρής χερσαίας μάχης που έγινε μετά την απόβαση των Γερμανών, βρέθηκε να είναι δίπλα στους στρατιώτες ως πλήρωμα ενός πολυβόλου και να αμύνεται με τους υπολοίπους αψηφώντας την ζωή του ακόμα φορά.

Ο πατέρας Igino Lega στις 16 Νοέμβριου του 1943 σύρθηκε αιχμάλωτος, μαζί με όλους τους άλλους συμπολεμιστές του, στην περιοχή των Λεπίδων. Στις 17 Δεκεμβρίου του 1943 οι αιχμάλωτοι μεταφέρθηκαν με το πλοίο Leopardi στον Πειραιά και από εκεί σε γερμανικά στρατόπεδα κράτησης. Ο ακούραστος κληρικός ζήτησε να μεταφερθεί μαζί με τους υπολοίπους στρατιώτες, αρνούμενος την ιδιαίτερη μεταχείριση που του είχε προσφερθεί από την γερμανική διοίκηση.

Μετά την άνευ όρων παράδοση της Γερμανίας, ο πατέρας Lega επαναπατρίστηκε ρακένδυτος και καταβεβλημένος από τις κακουχίες της φυλάκισης του. Στις 15 Μαρτίου 1951 επιστρέφοντας στο σπίτι με το ποδήλατό του, είχε ένα οδικό ατύχημα κατά το όποιο έσπασε την κνήμη του. Ήταν ένα τραύμα που δεν αξιολογήθηκε σωστά, με αποτέλεσμα ο ιερέας να χάσει την ζωή του μετά από έξι ημέρες.

Ένας ακούραστος ιερέας που αγαπήθηκε όσο κανένας άλλος από τους ναύτες που πολέμησαν μαζί του, αλλά και από τους ανθρώπους του νησιού, γιατί ήταν πάντα κοντά σε όλους τους ανθρώπους, είτε ήταν Καθολικοί, είτε Ορθόδοξοι, καταφέρνοντας με την αγάπη του να τους ενώνει! Ένας άνθρωπος, ο όποιος δικαίως τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο ανδρείας!

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.

«Μανούλα θα γυρίσω γιατί σ΄ αγαπώ!» Αυτό είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του, ένας Ιταλός στρατιώτης ο οποίος υπηρετούσε εκείνη την εποχή στα Ιταλοκρατούμενα Δωδεκάνησα. Ήταν μόλις εικοσιδύο ετών! Βρισκόμαστε στο προτελευταίο έτος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η Ιταλία έχει συνθηκολογήσει (8 Σεπτεμβρίου 1943) και οι Γερμανοί επιτίθενται με σφοδρότητα στα Δωδεκάνησα. Η Ιταλική φρουρά αμύνεται μαζί με τους συμμάχους εναντίων των Γερμανών, όμως τα νησιά μας το ένα μετά το άλλο βρίσκονται υπό καθεστώς αιχμαλωσίας.

Το επιταγμένο σαπιοκάραβο από τους Ναζί ατμόπλοιο «Oria» απέπλευσε από τη Ρόδο για τον Πειραιά, στις 11 Φεβρουαρίου του 1944 με 4.115 Ιταλούς αιχμάλωτους στρατιώτες, εγκλείστους στα αμπάρια του. Ήταν άνθρωποι, ήταν η φρουρά της Ρόδου αλλά και της Λέρου, ήταν οι στρατιωτικοί που αρνήθηκαν να ενταχθούν και να υπηρετήσουν τον ναζισμό. Στις 12-2-1944 κατά τη διάρκεια της νύχτας, το πλοίο προσάραξε κτυπώντας στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος, ανοιχτά του Σουνίου. Το σαπιοκάραβο γρήγορα βυθίστηκε αφήνοντας για λίγο την πλώρη του στον αέρα. Οι μόνοι διασωθέντες από αυτό το ναυάγιο ήταν οι Γερμανοί δεσμώτες, ο καπετάνιος, ο Έλληνας μηχανικός και μερικοί Ιταλοί, μετρημένοι στα δάκτυλα.

Το πολύνεκρο αυτό ναυάγιο, που ξεπερνά κατά πολύ αυτό του Τιτανικού (1.523 νεκροί), δεν καταγράφηκε πουθενά. Ούτε στα συμβάντα των ελληνικών λιμεναρχείων, ούτε στο υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, ούτε στις Αθηναϊκές εφημερίδες που δεν ανέφεραν λέξη. Οι παραλίες από τον Χάρακα έως το Λαγονήσι, γέμισαν πτώματα που θύμιζαν «μαρίδα στο τηγάνι», σύμφωνα με τα λεγόμενα ενός κατοίκου της περιοχής. Η ναζιστική λογοκρισία είχε απαγορεύσει την καταγραφή ή τη δημοσίευση οποιασδήποτε σχετικής πληροφορίας. Το τραγικό είναι, ότι επί δυο εικοσιτετράωρα, τα ρυμουλκά «Βαλκάν» και «Τιτάν», επιχειρούσαν να πλησιάσουν και να απεγκλωβίσουν τους εναπομείναντες εγκλείστους στα αμπάρια Ιταλούς, κάτι που δεν κατόρθωσαν ποτέ λόγω κακοκαιρίας. Δυστυχώς, ο μικρός εικοσιδυάχρονος στρατιώτης που είχε χαράξει επάνω στην καραβάνα του «μαμά σε αγαπώ»… δεν γύρισε ποτέ…

Τα επόμενα χρόνια πολλοί δύτες καταδύθηκαν στο ναυάγιο του «Oria» και έδωσαν κατά καιρούς τις δικές τους μαρτυρίες. Η κυρίως όμως έρευνα καθώς και ταυτοποίηση, του «Oria» έγινε από τον έμπειρο δύτη Αριστοτέλη Ζερβούδη το 1999. Το 2002 μετά από ερεύνα του ιδίου, δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το ιστορικό της βύθισης, όπως αυτό βρέθηκε στα αρχεία της γερμανικής Ναυτικής Διοίκησης. Και βέβαια ο φίλος δύτης, Telis Zervoudis που ταυτοποίησε το ναυάγιο του «Oria», σε ένα σχόλιο του ευγενικά μας γράφει:

«Την καραβάνα της φωτογραφίας του Fransesco Andreozzi την επέστρεψα στις 2 αδελφές του και στον αδελφό του που ακόμα τον περίμεναν να επιστρέψει…»

Ευχαριστώ ιδιαίτερα τον δύτη και φίλο Teli Zervoudi. (Η αναφορά αυτή έγινε από την σελίδα μας στο Facebook στις 16 Σεπτεμβρίου του 2016). Επανερχόμενοι μετά από τόσα χρόνια αναδημοσιεύουμε το τραγικό συμβάν εις μνήμη των αδικοχαμένων στρατιωτών.

Σήμερα το θέμα έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Την προηγούμενη Κυριακή (σ.σ. 9 Φεβρουαρίου 2020) πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του ΣΚΑΪ και της Ιταλικής πρεσβείας, δενδροφύτευση 4.100 περίπου κυπαρισσιών, ισάριθμων με τους Ιταλούς στρατιώτες που έχασαν την ζωή τους εγκλωβισμένοι στα αμπάρια του σαπιοκάραβου. Η συγκεκριμένη δραστηριότητα έλαβε χώρα στη περιοχή της Παλαιάς Φώκαιας (μετά τα Καλύβια).

«Η δεντροφύτευση της Κυριακής έχει ιστορική υπόσταση, διότι πραγματοποιείται για να τιμηθεί η μνήμη των 4.100 περίπου Ιταλών αιχμαλώτων του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, που έχασαν τη ζωή τους, όταν το ατμόπλοιο «Oria» (SS Oria) προσέκρουσε στα βράχια της νησίδας Πάτροκλος στο Σαρωνικό, στις 12 Φεβρουαρίου του 1944.»

Προβολή του φωτογραφικού άλμπουμ ΕΔΩ

#AtheatiLeros #ΑθέατηΛέρος #Λέρος #Λερος #Greece #Leros #LerosHistory #Hellas #Ελλάς #Ελλάδα #ww2 #worldwar2 #ΒΠΠ #ΒΠαγκόσμιοςΠόλεμος

Λάβετε τις επόμενες αναρτήσεις στο email σας κάνοντας εγγραφή

Τα άρθρα στο παρόν ιστολόγιο, έχουν συγγραφεί και δημοσιευθεί στο facebook σε προγενέστερο χρόνο.